Η Πέννυ Παναγιωτοπούλου των ταινιών «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου» και «Septmeber» επέστρεψε στην σκηνοθεσία μεγάλου μήκους ταινίας μυθοπλασίας με αυτή την κατάμαυρη ιστορία στην οποία παρακολουθούμε την πορεία μιας διαλυμένης, φτωχής οικογένειας που ζει στη μιζέρια των παρυφών της μεγαλούπολης και που από την αρχή καταλαβαίνεις ότι δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Οσο δε ο χρόνος κυλά, τόσο τα πράγματα σκουραίνουν. Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας (Γιάννης Καράμπαμπας) εργάζεται σεκιούριτι σε νοσοκομείο και από την στιγμή που ο αδελφός του πεθαίνει βάζει σε προτεραιότητα την ανατροφή της μικρής ανιψιάς του και αναγκάζεται να γίνει μέλος μιας συμμορίας γιατρών που εκμεταλλεύεται καταστάσεις.
Τότε όμως κοντράρεται με την ηθική του και η κατάσταση χειροτερεύει. Η Παναγιωτοπούλου κατασκεύασε μια ταινία βυθισμένη στη μελαγχολία, στην θλίψη, στην οδύνη, ακόμα και στην απόγνωση, όλα όσα δικαιολογούν το στήσιμο μιας ιστορίας εξαιρετικά στενάχωρης, η οποία αναζητά διαρκώς μια ανάσα αλλά εκ των πραγμάτων δεν μπορεί πουθενά να την βρει. Παρά την άνευρη παρουσία του Καράμπαμπα (το ύφος του παραμένει το ίδιο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σεκάνς), όλα τα παραπάνω η σκηνοθέτις τα υπηρετεί με θαυμαστή ακρίβεια και πολύ συναίσθημα. Όπως θα όφειλε να κάνει έχοντας αποφασίσει να σκηνοθετήσει μια κηδεία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr