Δύο παλαιστίνιοι πρόσφυγες θέλουν με κάθε τρόπο να καταφέρουν να φύγουν από την Ελλάδα και να πλησιάσουν τη Γερμανία ή/και την Ιταλία. Στην ταινία, γυρισμένη εμφανώς από έναν άνθρωπο που γνωρίζει τα στενά της πόλης και δεν βρίσκεται εδώ ως τουρίστας, η Αθήνα εκπροσωπεί μια ενδιάμεση κατάσταση στην οποία δε φτάνεις βάσει σχεδίου και δεν σε αφήνει να φύγεις.
Μια πόλη-καθαρτήριο στην οποία κανείς από τους ήρωες δε μοιάζει να συναντά αυτό που πραγματικά θέλει από μια αστική ζωή, και όπου ο Τσατίλα κι ο Ρέντα μέσα από διάφορες κλοπές προσπαθούν να βγάλουν τα λεφτά που χρειάζονται για να βγάλουν διαβατήριο και να φύγουν. Οι καταβολές του σκηνοθέτη είναι στο ντοκιμαντέρ κι αυτό φαίνεται από το πώς κινηματογραφεί τόσο την πόλη, όσο και τους ήρωές του: Με μια κυριολεκτική αίσθηση και με μια ματιά που ποτέ δεν επικρίνει – μόνο παρατηρεί και μεταδίδει.
Λίγες οι εκπλήξεις στην ταινία, τόσο σε αφηγηματικό όσο και σε αισθητικό επίπεδο, αλλά πρόκειται για μια κοινωνική περιπέτεια που δεν σε αφήνει ποτέ να την απορρίψεις ως αδιάφορη. Βραβείο Κοινού στο 65ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον Μαχμούτ Μπάκρι (που παίζει τον Τσατίλα).
Η ταινία, ελληνική συμπαραγωγή της Homemade Films, με έναν ρόλο-κλειδί για την Αγγελική Παπούλια, έκανε πρεμιέρα στις περσινές Κάννες με το επιτελείο του φιλμ να σηκώνει περήφανα την παλαιστινιακή σημαία μέσα στο θέατρο Croisette, σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές του φεστιβάλ.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr