Ο Chatila και ο Reda μαζεύουν χρήματα για να αγοράσουν πλαστά διαβατήρια και να φύγουν επιτέλους από την Αθήνα. Οταν ο Reda χάνει τα χρήματά τους, λόγω του επικίνδυνου εθισμού του στα ναρκωτικά, ο Chatila καταστρώνει ένα ακραίο σχέδιο πριν να είναι πολύ αργά.
Η ταινία, μετά τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ των Καννών (όπου οι συντελεστές ύψωσαν την παλαιστινιακή σημαία μέσα στην αίθουσα προβολής, χαρίζοντάς μας μία από τις ομορφότερες στιγμές, απέναντι στο σιωπητήριο που είχε επιβληθεί από το Φεστιβάλ) καθώς και μετά τη συμμετοχή της σε πλήθος φεστιβάλ ανά τον κόσμο, βγαίνει στις αίθουσες. Η πρώτη μεγάλου μήκους του Παλαιστίνιου σκηνοθέτη είναι γυρισμένη στην Αθήνα και χρησιμοποιεί τη μορφή του κοινωνικού θρίλερ ώστε να εξιστορήσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες που καταλήγουν εδώ, ενώ ουσιαστικά η χωρά μας είναι μόνο μία στάση στον τελικό προορισμό τους. Παλιός γνώριμος ο Φλάιφελ, από τα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ του, των στεκιών όπου ζουν οι μετανάστες μέχρι να εξασφαλίσουν το πολυπόθητο διαβατήριο, επιλέγει αυτήν τη φορά να ασχοληθεί με τη μυθοπλασία. Οχι λοιπόν, δεν είναι εύκολη η διαμονή τους εδώ, όχι λοιπόν, δεν είναι όλοι «άγιοι», ούτε είναι όλοι αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλον. Για την ακρίβεια, μας περιγράφει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» σε αυτές τις συνθήκες κανιβαλισμού της κοινωνίας. Ρεαλιστικός, πέρα για πέρα ανθρώπινος κινηματογράφος, που δεν διστάζει να δείξει την άβολη, την άσχημη πλευρά των πραγμάτων. Η «ένσταση» που έχουμε, και περισσότερο γεννιέται σαν απορία, είναι πού βοηθάει αυτή η αφήγηση στην υπόθεση της Παλαιστίνης. Δηλαδή πώς ένα κοινωνικό θρίλερ με τέτοιες προεκτάσεις συμβάλλει στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, αφού θα μπορούσε - όπως και κάνει - να εξιστορεί μετανάστες οποιουδήποτε λαού βρίσκεται σε αυτήν τη θέση.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr