Ο Κώστας, ένας νεαρός σεκιουριτάς σε δημόσιο νοσοκομείο, μετά τον ξαφνικό θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, αναγκάζεται να γίνει κηδεμόνας της ανιψιάς του, ενώ ταυτόχρονα πνίγεται από τα χρέη του σπιτιού της οικογένειάς τους. Απελπισμένος, δέχεται την πρόταση ενός τραυματιοφορέα, ο οποίος του προσφέρει βοήθεια. Η βοήθεια αυτή όμως έρχεται με ένα τίμημα.
Η ταινία στηρίζεται στο διήγημα της Κάλλιας Παπαδάκη «Σαράντα Μέρες», από το βιβλίο «Ο Ηχος του Ακάλυπτου», ενώ η συγγραφέας συνυπογράφει και το σενάριο. Wishbone σημαίνει γιάντες, είναι εκείνο το διχαλωτό κοκαλάκι από το κοτόπουλο που παίζαμε σαν παιδιά, και όποιος τραβούσε το μεγαλύτερο κομμάτι του είχε και μεγαλύτερες ελπίδες να πραγματοποιηθεί η ευχή του... Η τρίτη ταινία της σκηνοθέτιδας είναι υπέροχη. Καταφέρνει μέσα από έναν σκληρό ρεαλισμό, που ενέχει απέραντη τρυφερότητα, να αναδείξει μια βεντάλια ιστοριών, συναισθημάτων και αξιακών συστημάτων. Μιλάει για τους ανθρώπους σαν κι εμάς, εκείνους που αγωνιούν για το πώς θα τα βγάλουν πέρα, εκείνους που δουλεύουν για 500 ευρώ, εκείνους που ξυπνάνε αχάραγα για το μεροκάματο και μένουν σε ένα σπίτι ερείπιο που το χρωστάνε στην τράπεζα, εκείνους που μπαίνουν στον πειρασμό, για ένα «κοκαλάκι», σωτήριο γι' αυτούς, να προδώσουν τις αξίες τους ή και να μην τις προδώσουν τελικά... Οπως λέει και η σκηνοθέτιδα, μιλάει για «καθημερινούς ήρωες, τραγικές φιγούρες, με μικρά όνειρα και μεγάλες αποτυχίες»... Η ιστορία είναι πλήρης, δείχνει όλες τις πτυχές της ζωής, τον έρωτα, την οικογένεια, τη δουλειά, την κοινωνία και τελικά την τσακισμένη πραγματικότητα που τα διαπερνάει όλα, που όλα τα ισοπεδώνει κάτω από το πρίσμα της. Η διάλυση του συστήματος Υγείας και η διάβρωση της Δικαιοσύνης είναι δύο μόνο σημαντικές παράμετροι του σεναρίου που καταδεικνύουν το όλον. Θα μπορούσε να είναι σινεμά του Λόουτς και των Νταρντέν, αλλά είναι δικό μας, και αυτό είναι ακριβοθώρητο στις μέρες μας, γι' αυτό και πολύτιμο. Το καστ είναι όλο εξαιρετικό, αλλά ο Γιάννης Καράμπαμπας ξεχωρίζει και μας κάνει να περιμένουμε πολλά από εκείνον.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr