ΣΥΝΟΨΗ: Σε ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας, ο Τάκης ετοιμάζει τα εγκαίνια του νέου του κρεοπωλείου. Μια μέρα πριν τα εγκαίνια, ο γιος του, Παύλος σκοτώνει τον γείτονα που διεκδικεί μέρος της γης τους. Μοναδικός μάρτυρας ο Χρήστος, ένας νεαρός από την Αλβανία, τον οποίο ο Τάκης έχει μαζί του από μικρό παιδί.
Ο Ελληνικός Κινηματογράφος βρισκόταν πάντα στα καλύτερά του όταν ο φακός του ξεχυνόταν στα φωτογενή τοπία της ελληνικής υπαίθρου για να μας παρουσιάσει μοντέρνες βερσιόν αρχαίας τραγωδίας μεταμφιεσμένες σε ψυχολογικά θρίλερ (Φόβος) ή και γουέστερν (Το χώμα βάφτηκε κόκκινο). Το Κρέας, ντεμπούτο του πολυβραβευμένου μικρομηκά Δημήτρη Νάκου στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους διαθέτει όλα τα υλικά που παραπέμπουν στα παραπάνω κλασσικά του είδους. Μπορεί το σύγχρονο επαρχιακό τοπίο να είναι λιγότερο φωτογενές και περισσότερο απειλητικό και αφιλόξενο αλλά και η Ελλάδα σήμερα δεν περνάει και την καλύτερη περίοδό της σε κανένα επίπεδο, κάτι που το Κρέας καταφέρνει να μεταδώσει αψεγάδιαστα στο θεατή. Ο απόηχος της Ιφιγένειας του Ευριπίδη φορτίζει αυτή την ιστορία ακυρωμένων επιθυμιών, σκληρών συγκρούσεων και απληστίας μόνο που εδώ η Ιφιγένεια είναι γένους αρσενικού, ο ξένος που πρέπει να θυσιαστεί για να μη διαρραγεί η Αγία Ελληνική Οικογένεια.
Βλέποντας και ξαναβλέποντας το Κρέας δεν μπορείς να μη θαυμάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκσυγχρονίζει μυθοπλαστικά μια προαιώνια κοινωνική σύγκρουση, τον τρόπο που χτίζει και μετά αποδομεί τους κύριους χαρακτήρες, τον τρόπο που χρησιμοποιεί το τοπίο για να εντείνει την ατμόσφαιρα αδιεξόδου που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις ισορροπίες, τον τρόπο που εντάσσει στην τραγωδία βιβλικές αναφορές και πάνω από όλα τον τρόπο με τον οποίο ανατρέπει όλα τα δεδομένα στο φινάλε.
Θαυμάσια η φωτογραφία σε μουντούς χειμωνιάτικους τόνους, αριστουργηματικά μανιασμένο το soundtrack του Κωσταντή Πιστιόλη, δυναμικό το μοντάζ του Λάμπη Χαραλαμπίδη και φροντισμένη σε κάθε επίπεδο η παραγωγή ενισχύουν την αεικίνητη κάμερα του Νάκου που αποτυπώνει μέσα από ένα εξαιρετικό ensemble cast την περιβόητη «Αθάνατη ελληνική επαρχία» στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή της μετάλλαξη.
Εξάλλου αυτό ήταν και το σκεπτικό της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών για τη βράβευση της ταινίας στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: «Για τη σεναριακή και σκηνοθετική συγκρότηση με την οποία διαχειρίζεται το θέμα της σύγχρονης ελληνικής επαρχίας η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει το βραβείο καλύτερης ταινίας του ελληνικού προγράμματος στην ταινία Κρέας του Δημήτρη Νάκου».
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr