Το ενδιαφέρον με την τελευταία δημιουργία του Κινέζου auteur Ζια Ζανγκ Κε, είναι ότι άρχισε να γυρίζεται πριν από εκείνες που τον έκαναν γνωστό μέσα στα τελευταία 20 χρόνια, όπως ενδεικτικά, οι «Ακίνητες ζωές» (2006), «Αίσθηση αμαρτίας» (2013), «Πέρα από τα βουνά» (2015) και «Οι στάχτες μιας αγάπης» (2018). Ολοκληρώθηκε δε, πολύ αργότερα από όλες τους, το 2024. Και αυτό, φυσικά είναι το μεγάλο της ατού. Αφετηρία των «Αγριων πληγών» υπήρξε ο πειραματισμός του Ζανγκ Κε με το DV, κάτι που άρχισε να κάνει το 2001. Ηταν η εποχή που ο ψηφιακός κινηματογράφος είχε αρχίσει να μπαίνει στην ζωή των κινηματογραφιστών παγκοσμίως και να την αλλάζει ριζικά. Με την ψηφιακή του κάμερα, ο Ζανγκ Κε άρχισε να τραβάει εικόνες από την καθημερινότητα στην Κίνα, χώρα η οποία με την είσοδο του νέου μιλένιουμ είχε μπει σε μια τροχιά εντελώς διαφορετική από εκείνη στην οποία ως τότε βρισκόταν.
Οπότε όταν κάποια στιγμή αυτό που το 2001 ο Ζανγκ Κε άρχισε να κάνει σαν πείραμα (ή και χόμπι ακόμα), το σταμάτησε περίπου το 2020, βρέθηκε με ένα υλικό εκατοντάδων ωρών στα χέρια του. Ετσι αποφάσισε να κρατήσει τα σημεία που θεωρούσε πιο σημαντικά και να τα μοντάρει στην ταινία την οποία βλέπουμε σήμερα ως «Αγριες πληγές». Δεν έλειψαν φυσικά οι προσθήκες. Για να βγαίνει κάποιο νόημα ο Ζανγκ Κε έχτισε μια υποτυπώδη ιστορία έρωτα και αναζήτησης βάζοντας την ηθοποιό και σύζυγό του Τάο Ζάο να αναζητά τα ίχνη του άνδρα που την παράτησε (Ζουμπι Μπιν).
Βέβαια, η ίδια η ιστορία βέβαια, είναι σχεδόν προσχηματική και δεν έχει και τόση σημασία • πρέπει να την δεχτείς σαν μια πόρτα που άπαξ την ανοίξει γίνεσαι κοινωνός ενός πολύ πιο φιλόδοξου και τελικά ενδιαφέροντος εγχειρήματος. Γιατί σημασία εδώ, έχει το «ευρύτερο» πλάνο των «Αγριων πληγών», το πως οδηλαδή Ζανγκ Κε έχει συνθέσει την μεγάλη εικόνα της χώρας μέσα από μικρά στιγμιότυπα καθημερινότητας. Γυναίκες που τραγουδούν χαμογελώντας, λαϊκές αγορές, κόσμος στους δρόμους και τα λιμάνια – η ζωή που συνεχίζεται αλλά και που τώρα αρχίζει. Αυτό που στην πραγματικότητα παρακολουθούμε είναι το «λίφτινγκ» του προσώπου της Κίνας, την ώρα ακριβώς που γινόταν.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr