Περισσότερο από κάθε τι, η τελευταία ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ είναι ένα στιλάτο, κομψό «παιχνίδι μυαλού» και όχι μια καθαρόαιμη περιπέτεια κατασκοπείας (όπως ενδεχομένως πολύς κόσμος να θεωρήσει βλέποντας το τρέιλερ της). Ενας ψυχρός, αγέλαστος Μάικλ Φασμπέντερ είναι ο πράκτορας που καλείται να βρει τον προδότη στις μυστικές υπηρεσίες όπου εργάζεται. Ο προδότης μπορεί να είναι κάποιος από τους άμεσους συνεργάτες του (Τομ Μπερκ, Ρετζ-Ζαν Πέιτζ, Μαρίσα Αμπέλα), ή ακόμα και η κομψή γυναίκα του (Κέιτ Μπλάνσετ) που επίσης εργάζεται εκεί.
Ποιος ξέρει – μπορεί να είναι ακόμα και ο ίδιος…
Το κλείσμο του ματιού του Στίβεν Σόντερμπεργκ προς τον κόσμο του Τζον Λε Καρέ γίνεται αμέσως αντιληπτό – είναι αδύνατον να μην σου περάσι από το μυαλό ο «Κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» – αν και ο Αμερικανός σκηνοθέτης θέλει να «παίξει» γενικότερα με διάφορα κινηματογραφικά είδη. Κάπου θα θυμηθείς και τον κόσμο της Αγκάθα Κρίστι με τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό να αναζητεί την λύση • φυσικά κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές που τον έχουμε συνηθίσει. Ως και η παρουσία του Πιρς Μπρόσναν σε ρόλο βετεράνου προϊσταμένου, περίπου σαν εκείνους που ως Τζέιμς Μποντ οι Μπρόσναν πάντα σάρκαζε, είναι ένα διασκεδαστικό κλείσιμο του ματιού, πέρα από την ίδια την εικόνα του Φασμπέντερ που σε έχει κάτι από τον κατάσκοπο Χάρι Πάλμερ που ο Μάικλ Κέιν έχει υποδυθεί σε μια σειρά ταινιών (τα γυαλιά με το κοκκάλινο σκελετό, η μαγειρική, το αγέλαστο πρόσωπο).
Οι «Σκιές στο σκοτάδι» στηρίζονται κυρίως σε στακάτους διαλόγους, έξυπνες ατάκες και σκηνές που ξαφνιάζουν, όπως και στους εντελώς ασυνήθιστους χαρακτήρες που τις υποστηρίζουν και λιγότερο στην δράση, έτσι τουλάχιστον όπως την φανταζόμαστε σε αυτού του τύπου ταινία (το μόνο πιστόλι που βλέπουμε να χρησιμοποιείται εμφανίζεται περί το τέλος της ταινίας από την οποία λείπουν τα πολλά πτώματα). Η Υπηρεσία είναι ένα Βυζάντιο, όλοι ανεξαιρέτως έχουν βρώμικη την φωλιά τους και όλοι θα μπορούσαν να ξεπεράσουν κάθε όριο για να προστατέψουν το προσωπικό τους συμφέρον. Κοιτάζοντας το παρελθόν γιατί η ταινία έχει σαφέστατα μια ρετρό αισθητική, ο Σόντερμπεργκ φωτίζει τις «Σκιές» με τον κυνισμό των καιρών μας και κερδίζει στα σημεία με μια πραγματικά ιδιαίτερη, από την μια ανάλαφρη και από την άλλη πνευματώδη ταινία.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr