Μια σημαντική, μεταβατική πορεία στην ιστορία της σύγχρονης Κίνας, που καλύπτει μια εικοσαετία (από τις αρχές του 2000 μέχρι την περίοδο του Covid-19), μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού, αφηγείται στην ταινία του Caught by the Tides («Παρασυρμένοι από το ρεύμα»), ο βραβευμένος σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, Κινέζος σκηνοθέτης, Τζία Ζανγκέ («Οι στάχτες μιας αγάπης», «Αίσθηση αμαρτίας», «Ακίνητες ζωές»).
Η ταινία αρχίζει μ’ έναν άντρα να καίει χόρτα σ’ ένα χωράφι, σε μια επαρχιακή πόλη, προαναγγελία της άνοιξης, όπως τονίζει κι ένα τραγούδι που αρχίζει ν’ ακούγεται στην ηχητική μπάντα, σύμβολο του περάσματος από το παρελθόν (τα χόρτα που καίγονται) στην απαρχή μιας καινούριας άνοιξης (οι γυναίκες έχουν ήδη αρχίσει να γιορτάζουν την Ημέρα της Γυναίκας), που το ζευγάρι της ταινίας, η Κιάο-Κιάο και ο Μπιν, ήρωες της προηγούμενης ταινίας του σκηνοθέτη, δείχνουν να απολαμβάνουν, συμμετέχοντας σε τραγούδια με μουσική ποπ, χορούς και γλέντια. Αλλαγή ταυτόχρονα, που αναγγέλλει την εισδοχή της χώρας στον καπιταλισμό και το άνοιγμα της προς τη Δύση, με τα ΜΜΕ να αναγγέλλουν και τις οικονομικές συμφωνίες ανάμεσα στην Κίνα και τις ΗΠΑ, τα μοντέρνα δυτικά τραγούδια και οι χοροί να έχουν παρασύρει τη νεολαία, ενώ, ακόμη και σε πλατείες επαρχιακών πόλεων ανθρακωρύχων, να παρουσιάζονται επιδείξεις μοντέρνας, συχνά σεξουαλικά προκλητικής, μόδας.
Κάποια στιγμή όμως ο Μπιν αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του σε μια μεγαλύτερη από την Ντατόνγκ πόλη. Θα εγκαταλείψει ξαφνικά την πόλη του, χωρίς να πει τίποτα στην Κιάο-Κιάο (μια πολύ καλή ερμηνεία από τον ηθοποιό και σύζυγο του σκηνοθέτη, Τάο Ζάο), η οποία αργότερα αποφασίζει να ξεκινήσει το δικό της ταξίδι για να τον βρει. Ταξίδι μιας μοναχικής γυναίκας, που καλύπτει 21 χρόνια, σε αναζήτηση του άντρα που αγαπά, μέσα από μια Κίνα που περνάει τις δικές της ταραχώδεις κοινωνικές και άλλες αλλαγές.
Ανάμεσα στις διάφορες αλλαγές, η εμφάνιση της θρησκείας, με τις γυναίκες να ψάλλουν μπροστά σε εικόνα της Παναγίας, και η κατεδάφιση και βύθιση μιας ολόκληρης πόλης στο νερό (κύριο θέμα στην άλλη, εξαιρετική ταινία του, «Ακίνητες ζωές») για να φτιαχτεί το μεγάλο Φράγμα των Τριών Φαραγγιών, που οδηγεί στον ξεριζωμό των ανθρώπων που δεν θέλουν να εγκαταλείψουν τη γη τους, με τις διαμαρτυρίες τους και, αργότερα, με τα ενθύμια τους, τοποθετημένα σε ειδικό μουσείο, με τις κοινωνικές και άλλες αλλαγές (με τα τραγούδια να σχολιάζουν άμεσα τις αλλαγές και τις αδικίες) για να φτάσουμε κάποτε στη συνάντηση των ζευγαριού, δύο δεκαετίες μετά.
Με μια, πάντα μόνη, Κιάο-Κιάο να ψωνίζει σε σούπερ-μάρκετ, με ένα υπερσύγχρονο ρομπότ να τη ρωτάει αν είναι ευχαριστημένη, το οποίο, βλέποντας στο πρόσωπό της τις σταδιακές αλλαγές της, από λύπη να καταλήγει σε γέλιο, να της απαντά με αποσπάσματα από τη Μητέρα Τερέζα για τον πόνο της και από τον Μαρκ Τουέιν για το γέλιο! Συνολικά μια όμορφη, δοσμένη, όπως πάντα από τον Ζανγκέ, με λυρισμό, αλλά και με μια μελαγχολική στο φινάλε διάθεση, εξαιρετική ταινία.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr