«Εγκεφαλική» περιπέτεια κατασκοπίας, κάτι μεταξύ των ιστοριών του Σμάιλι (του Τζον Λε καρέ) και εκείνων του Χάρι Πάλμερ (του Λεν Ντέιτον), ο οποίος μου ήρθε στο μυαλό από τα πρώτα πλάνα της ταινίας που είδα τον Φασμπέντερ να φοράει γυαλιά οράσεως με χοντρό σκελετό. Με μια διαφορά από τους προαναφερθέντες, ότι η υπόθεση διαδραματίζεται και μέσα στους ψηφιακούς διαδρόμους του διαδίκτυου.
Ο Τζορτζ Γούντχαουζ (Μάικλ Φασμπέντερ), ένας ελίτ πράκτορας του απροσπέλαστου Εθνικού Κέντρου Κυβερνοασφάλειας της Βρετανίας, έχει μόνο μία αδυναμία: την ακλόνητη αφοσίωση του στη σύζυγο του. Δεν θα διστάσει όμως να αναλάβει την επείγουσα και κρίσιμη αποστολή να εντοπίσει έναν προδότη μέσα στην υπηρεσία προτού ενεργοποιήσει ένα κακόβουλο λογισμικό με το όνομα Severus. Μεταξύ των πέντε υπόπτων που του επισημαίνονται από την υπηρεσία (Πιρς Μπρόσναν), οι οποίοι είναι φίλοι και συνάδελφοί του, είναι και η αγαπημένη του σύζυγος Κάθριν (Κέιτ Μπλάνσετ), μια πράκτορας από τις πιο ισχυρές και έμπιστη της υπηρεσίας.
Κλασικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού η υπόθεση, κρατάει το ενδιαφέρον λόγω της παγερής φυσιογνωμίας του Φασμπέντερ και της γοητευτικής «σκύλας» που υποδύεται η Μπλάνσετ, αλλά και του υποβόσκοντος χιούμορ ανάμεσά τους. Κατά τα άλλα, είναι τόσο πολύπλοκος ο τρόπος σκέψης όλων των χαρακτήρων του έργου, οι οποίοι όλοι έχουν από κάποιο μυστικό με το οποίο τους «εκβιάζει» η υπηρεσία, που δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάζετε ποιος κοροϊδεύει ποιόν ή ποια. Αρκεί η ατμόσφαιρα, που θυμίζει κλασικό σινεμά της εποχής του Ψυχρού Πολέμου και είναι σε αποχρώσεις σέπια (έξοχη η φωτογραφία του Πίτερ Άντριους), με τη μουσική υπόκρουση πραγματικά υποβλητική με το μπάσο και τα κρουστά (από τον Ντέιβιντ Χολμς).
Συνολικά, αντέχεται η ταινία, χάρη στις ερμηνείες κυρίως, και για το χαρακτηριστικό whodunnit, που αιωρείται μέχρι το φινάλε.
Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιοεύτηκε στον ιστοσελίδα amarysia.gr