To severus είναι ένας ιός που αν έρθει σε επαφή με πύρινο αντιδραστήρα θα καταστρέψει τον κόσμο. Αν όμως δεν αποκαλυφθεί ποιος χρειάζεται να τον ελέγξει είτε υπέρ είτε κατά της ανθρωπότητας, ίσως καταστραφεί η σχέση ενός πολύ αγαπημένου ζευγαριού κατασκόπων. Όλα αυτά θα ενεργοποιηθούν όταν μισό εισιτήριο κινηματογράφου βρεθεί στο σπίτι αυτού του ζευγαριού κινώντας υποψίες.
Ο χώρος όπου παρακολουθείς, θέτει την απεύθυνση και τα όρια της. Ένα, για παράδειγμα, θεατρικό έργο φτιαγμένο για black box δεν μπορεί να ερμηνευτεί με τον ίδιο τόνο στο θέατρο Παλλάς, πολλώ δε μάλλον μια περιπετειώδης φάρσα θεατρικής κοπής δεν μεταφέρεται κινηματογραφικά ανάλογα. Αυτή η φαρσική περιπέτεια που εμπνέεται από τα φλύαρα θεατρικά δωματίου επιθυμεί διακαώς να γίνει συμπαθής στο ευρύ κοινό. Αν τελικά τα καταφέρνει, τότε μάλλον δεν ανήκω στο ευρύ κοινό. Είμαι όμως παράξενος; Ας το δούμε για να καταλάβουμε τί με χάλασε στην ταινία.
Ας ξεκινήσουμε με το πόσο αφελές μοιάζει μια ομάδα υπερ-κατασκόπων να μαζεύονται σε δείπνο για να υμνήσουν τα κατορθώματά τους. Σε εκείνο το γεύμα ο καθένας παίρνει μια απόφαση για τον εκ δεξιών του, με αποτέλεσμα πολλά μυστικά να βγαίνουν στην επιφάνεια και έτσι ο θεατής παθαίνει τσότσο με το πόσο δούλοι του έρωτα είναι όλοι τους. Πρώτο ατόπημα: κατασκοπική ταινία, δεν είναι θέατρο του Μαριβώ.
Στη συνέχεια η ηρωίδα που υποδύεται η Κέιτ Μπλανσετ έπαθε Μέριλ Στριπ… και όσο και αν ακούγεται κολακευτικό, είναι το αντίθετο. Θεωρώντας ότι μια επιτηδευμένα παράξενη εξωτική προφορά θα προσέφερε υπεραξία στον ρόλο, κάνει όμως το αντίθετο φτιάχνοντας ένα τουρλουμπούκι πουσαρισμένων accents, που μερικές φορές αλλάζουν ακόμα και πάνω στη φράση. Από αυτό φυσικά δεν επωφελείται το σύνολο του χαρακτήρα που χτίζει τόσο ατσούμπαλα και αμήχανα. [Μάλλον της έκανε κακό ο θεατρικός Τσέχοφ στο ανυπεράσπιστο θεατράλε που στόλισε το υποκριτικό της οπλοστάσιο]. Τσέχοφ-Μπλανσέτ: 1-0
Κακογραμμένο «mister and miss Smith», μόνο που εδώ προστατεύουν τον γάμο και τιμούν την επαγγελματική τους ταυτότητα. Μισό λεπτό να φρενάρω στην κατηφόρα με το Yugo μου. Καμία από τις ιστορίες ή υπο-ιστορίες δεν είναι συμπαγής. Ο θεατής παθαίνει αυτό που λένε μεταξύ τους οι κατάσκοποι αλλά για άλλους λόγους: «Δεν καταλαβαίνω όλες τις γωνίες, αλλά αναγνωρίζω το σχήμα».
Σκηνοθετικά, στην ουρά του «hit man», παρακολουθούμε ένα εξυπναδίστικο και όχι έξυπνο αποπαίδι του, που για περιπέτεια είναι βαρετό, για κωμωδία κρύο και στο σύνολο του… Ξεκούρδιστο.
Εν κατακλείδι, το «Σκιές στο Σκοτάδι» (τελείως λάθος τίτλος στα ελληνικά), είναι γεμάτο ναρκισσιστικές ασυνταξίες στον πυρήνα μιας άβολης ταινίας για όποιον ψάχνει λίγο από τον Σοντερμπεργκ που ξέρει και αγαπά. Σε αυτήν την πρόταση, το μόνο σημείο στίξης είναι το ερωτηματικό που αναιρεί την άνω τελεία.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ertnews.gr