Η Ιστορία ως freestyle τζαζ, με τα κομμάτια ενός εξοργιστικού κεφαλαίου αποικιακής επιβολής και εκμετάλλευσης να μοιάζουν να έρχονται το ένα μετά το άλλο όχι σαν ντόμινο, αλλά σαν ένα παιχνίδι ελεύθερων συνδέσεων. Ο βέλγος σκηνοθέτης καταγράφει την διαδικασία απελευθέρωσης του Κονγκό από τους Βέλγους και τα (στην πράξη) αντίποινα της αποικιοκρατικής Δύσης, μέσα από μαρτυρίες, ιστορικά αποσπάσματα, στιγμιότυπα από επίκαιρα της εποχής, αλλά και κομμάτια μουσικής – μιας κι η τζαζ, η σόουλ κι οι ήρωές και ηρωίδες της, παίζουν εδώ μεγάλο ρόλο, όπως εξάλλου πάντα συμβαίνει με την ποπ κουλτούρα σε καιρούς πολέμου ή γεωπολιτικής ή ταξικής έντασης.
Υπάρχουν μικρές στιγμές που νιώθεις αυτή τη σύνδεση να μοιάζει ελαφρώς φορσέ, και η ρευστή αφήγηση σε συνδυασμό με την επιμονή του σάουντρακ σε κάποιο σημείο πέφτει σε λούπες. Όμως είναι τελικά ακριβώς αυτή η αφήγηση που δίνει στην ταινία τον αληθινό χαρακτήρα της. Υπογραμμίζοντας το ότι η Ιστορία δεν είναι μια σειρά από τέλεια κυβάκια που σχηματίζουν ένα τέλειο σχήμα, παρά μια ρευστή, συχνά ακατανόητη λούπα που σε παρασύρει.
Στην εντυπωσιακή φόρμα αφήγησης αυτού του “Σάουντρακ” ο θεατής θα βρεθεί χαμένος, σα να μην υπάρχει οριοθέτηση, έλεγχος ή ασφάλεια. Είναι μια πολύ σωστή αίσθηση αυτή – γιατί μόνο έτσι θα αφήσουμε τον εαυτό μας να νιώσει στα αλήθεια την πρέπουσα οργή και φόβο για αυτό το όχι-όσο-γνωστό-θα-έπρεπε κομμάτι σύγχρονης Ιστορίας.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr