Ο συνδυασμός ενός σκηνικού κατασκοπικού θρίλερ (όπου κυριαρχεί μια σχεδόν εμπύρετη αίσθηση παράνοιας) με το συναισθηματικό διακύβευμα της ρομαντικής κομεντί είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα που γράφει ο Ντέιβιντ Κεπ και εκτελεί με πολύ μεράκι ο Στίβεν Σόντερμπεργκ. (Ο Κεπ είναι από τους σταθερούς πλέον συνεργάτες αυτής της πρόσφατης περιόδου του Σόντερμπεργκ, έχοντας γράψει μερικά από τα καλύτερα θρίλερ της φιλμογραφίας του σκηνοθέτη, όπως το πρόσφατο “Presence” και κυρίως το εκπληκτικό “Kimi”.)
Στην ταινία, ο κατάσκοπος του Μάικλ Φασμπέντερ είναι που μαθαίνει πως υπάρχει μια ομάδα υπόπτων για εσχάτη προδοσία, τους οποίους και καλεί σπίτι του για δείπνο προκειμένου να καταφέρει να ξετρυπώσει τον αληθινό ένοχο – όμως στη λίστα συμπεριλαμβάνεται κι επίσης κατάσκοπος, σύζυγός του. Η ταινία οριοθετείται από δείπνα όπου η δυναμική ανάμεσα σε μισή ντουζίνα χαρακτήρες διαρκώς μεταβάλλεται, σαν μια ρουλέτα που δεν ξέρεις πού θα κάτσει τελικά η μπίλια-αλήθεια.
Αυτές οι αλληλεπιδράσεις, με επίκεντρο φυσικά εκείνη του ζευγαριού των Μπλάνσετ-Φασμπέντερ, είναι η ραχοκοκαλιά της ίντριγκας, με τις όποιες παραδοσιακά κατασκοπικές διαδικασίες να ακολουθούν και να ντύνουν τη συνταγή. Η ισορροπία είναι εντυπωσιακή, καθώς ποτέ δε νιώθεις πως απουσιάζει ένα στοιχείο επιβαρυνόμενο από κάποιο άλλο: ο μέγας τεχνίτης Σόντερμπεργκ ξέρει πώς να μεταπηδήσει ανάμεσα σε σκηνικά και καταστάσεις με τον πιο οικονομικό κα σαφή τρόπο.
Όμως τελικά είναι αυτός ο πυρήνας της σχέσης του κεντρικού ζευγαριού που απογειώνει τα πάντα. Οι στιγμές που μοιράζονται, όσο κι όλα εκείνα που ΔΕΝ μοιράζονται. (Όσα βρίσκονται στην «μαύρη τσάντα» του ορίτζιναλ αγγλικού τίτλου, τον οποίον χάσαμε για το πολύ πιο αόριστο “Σκιές στο Σκοτάδι”.) Βλέπουμε τον Τζορτζ να μαγειρεύει με αφοσίωση. Την Κάθριν να κινείται μες στους γεωμετρικούς χώρους του σπιτιού με άνεση, σα να κυλάει. Απολαμβάνουν να στέκονται σε απόσταση, λατρεύουν να έρχονται κοντά. Στην ρουτίνα τους, οι δυο τους μοιάζουν σα να κινούνται ρυθμικά ακολουθώντας μια αόρατη χορογραφία.
Είναι ένα ζευγάρι που μοιάζει πλήρες, με μια αγάπη χτισμένη πάνω στην αποδοχή των όσων δε θα γνωρίζουν ποτέ, στην αποδοχή της μη-τελειότητας. Μα αυτό όμως δεν είναι πάντα και το όλο νόημα;
Στην έλξη, στην αγάπη, στο ώριμο πάθος τους χτίζεται τελικά το μεγάλο κατασκοπικό μυστήριο της ταινίας, γαρνιρισμένο με μπόλικο χιούμορ και χορταστικές ερμηνείες από το υπόλοιπο καστ (ειδικά από την Μαρίσα Αμπέλα του “Back to Black” και του άνετα πια, έξαλλου σοφού Πιρς Μπρόσναν). Το τελικό αποτέλεσμα, δίχως το παραμικρό λίπος, δίχως την ελάχιστη περιττή επανάληψη ή απώλεια ρυθμού, είναι ένα ρομαντικό κατασκοπικό θρίλερ του οποίου ο ρομαντισμός έρχεται πια ως κάτι απόλυτα συνειδητοποιημένο, μεστό, όμορφα γκριζαρισμένο. Η ταινία αυτή, ξέρει πώς να σου κάνει το τραπέζι.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr