ΟΤΑΝ ΤΟ ΘΥΜΙΚΟ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΟΥΜΑΤΟ
Σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Ελλάδας ο Τάκης, χρόνια κτηνοτρόφος, ετοιμάζεται να ανοίξει κρεοπωλείο. Εντωμεταξύ ένας χωριανός, ο Κυριάκος, έρχεται και διεκδικεί κάποια χωράφια, ως παρανόμως καλλιεργούμενα και ιδιοποιούμενα από τον Τάκη. Μια μέρα πριν τα εγκαίνια ο γιος του, Παύλος πυροβολεί με την καραμπίνα τον γείτονα που, διεκδικεί τα χωράφια. Μοναδικός μάρτυρας ένας εργαζόμενος και ψυχοπαίδι του Τάκη, ο Χρήστος. Μια ιστορία βγαλμένη από το αστυνομικό δελτίο. Η τοιχογραφία του μικρόκοσμου ενός χωριού της Ελλάδας, με τις δικές του ιδιαιτερότητες, τα δικά του θέλω και όνειρα, τις δικές του ματαιοδοξίες, τις εμμονές του, την μικρονοηκότητα, τα αλισβερίσια, την έπαρση. Ενός κόσμου που δεν απέχει σε νοοτροπία, από αυτόν του γενικού πληθυσμού, με τα λαδώματα στην τοπική εξουσία, τις κούφιες επιδιώξεις, με μια υποσκαπτόμενη νομιμότητα, τα διαπροσωπικά αλισβερίσια με το αζημίωτο και τον αρχοντοχωριατισμό. Όμως όλο αυτό είναι το φόντο της ιστορίας που μας αφηγείται ο Δημήτρης Νάκος.
Στο επίκεντρο είναι το άτομο, ο χαρακτήρας που διαμορφώνει και διαμορφώνεται, οι σχέσεις που αναπτύσσει, οι στόχοι και οι επιδιώξεις που έχει, το ήθος που τον διακρίνει, οι αρχές που διέπουν την συμπεριφορά του. Όλα αυτά μπορούν να βρίσκονται σε ισορροπία σε κανονικές συνθήκες, τις συνηθισμένες. Όταν όμως έρθει το απρόοπτο, το δύσκολο, αυτό που σε πληγώνει, αυτό που σε διαψεύδει, η ισορροπία χάνεται, η διαχείριση της κατάστασης δύσκολη έως και αδύνατη. Και σε τέτοιες περιπτώσει χρειάζεσαι απόθεμα δυνάμεων, αυτοέλεγχο, στωικότητα. Που να τα βρεις όμως, όταν έχεις μάθει αλλιώς. Η ισορροπία χάνεται όταν συγκρούονται συμφέροντα, η αλληλεγγύη διαρρηγνύεται, απέναντι στην φωτιά ο καθείς τρέχει για να σώσει τον εαυτό του. Ο Τάκης παρά την οικονομική εξέλιξή του, κουβαλάει το τραύμα, του παιδιού ενός τσοπάνη. Αυταρχικός και έμπλεος, αυτοπεποίθησης για τα όποια επιτεύγματά του, κυριαρχείται από το υπερεγώ με την περιβάλλουσα έπαρση.
Ο Παύλος ζει στη σκιά του πατέρα του, άτολμος, χωρίς όνειρα και επιδιώξεις εγκλωβισμένος να κάνει αυτό που κάνει, χωρίς να θέλει να το κάνει. Ο Χρήστος, καλός και έξυπνος, αλλά «αλβανός», χωρίς γονική παρουσία και συνδρομή, είναι αναγκασμένος να κινείται στα όρια που, του έχει αναθέσει η κοινωνία. Η σύζυγος και μητέρα, παραμελημένη, εγκλωβισμένη στις επιταγές μιας πατριαρχικής κοινωνίας. Όταν έρθει η πρόκληση του τσαμπουκά, δεν υπάρχουν τα εχέγγυα της λογικής, το θυμικό θα κάνει το κουμάντο και αλίμονο. Η βία ένα γνωρίζει, όταν αρχίσει, να κλιμακώνεται. Αναμενόμενο λοιπόν να τιναχτούν όλα στον αέρα. Ζει κανείς με τα επίχειρά του και καλά να πάθει, αλλά όταν εμπλέκονται κι άλλοι, η χιονόμπαλα γίνεται χιονοστιβάδα και θάβει και σένα και τους άλλους. Με καλές ερμηνευτικές παρουσίες και την κάμερα στο χέρι να αποδίδει την ένταση και τη συναισθηματική φόρτιση των ηρώων. Μια ταινία, ρεαλιστική, αληθινή, με εξαιρετικό αφηγηματικό ρυθμό. Ο Δημήτρης Νάκος στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, μας δείχνει πως ξέρει να κάνει σινεμά και δημιουργεί προσδοκίες για το μέλλον.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com