Μέσα σε εξαιρετικά περιορισμένους σκηνικούς χώρους ενός σχολείου – μια αίθουσα, διάδρομοι, μια τουαλέτα – ο πρωτοεμφανιζόμενος στην μεγάλου μήκους μυθοπλασία (εγγονός του Ινγκμαρ Μπέργκμαν και της Λιβ Ούλμαν) βάζει κάτω από το μικροσκόπιο τους ήρωές του και μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και σχολεία πρώτης γραμμής που έχουν τέλειο «πρόσωπο», μπορούν στο εσωτερικό τους να είναι βυθισμένα στο βαθύ σκοτάδι.
Αυτό δηλώνει το επεισόδιο βιαιοπραγίας ενός αγοριού, του Αρμάντ (ο ξένος τίτλος της ταινίας) απέναντι σε ένα άλλο και τα δυο δε, ηλικίας έξι ετών!! Ολη η ταινία είναι η συνάντηση των δύο οικογενειών (χωρίς την παρουσία των παιδιών) μπροστά σε υπευθύνους του σχολείου, μια τρόπον τινά «ανάκριση- έρευνα», ώστε να δούμε πως «φτάσαμε ως εκεί». Με την ηθοποιό μάνα του Αρμάντ, που υποδύεται η Νορβηγίδα ηθοποιός Ρενάτε Ράινσβε (βραβευμενη στο φεστιβάλ Καννών για την δουλειά της στην ταινία «Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο», 2023) στην μία πλευρά και γονείς του άλλου παιδιού στην άλλη (Έλεν Ντόριτ Πέτερσεν, Γιάνε Χέλτμπεργκ), ο Τέντελ μας κρατά σφιχτά από το χέρι για να δούμε την εξέλιξη της ιστορίας.
Ως θεατές βέβαια, έχουμε δυστυχώς εξοικειωθεί με την ιδέα ότι το «μπούλινγκ» στα σχολεία είναι σε κάθε σημείο του πλανήτη καθημερινότητα. Όμως ο Τέντελ δεν ενδιαφέρεται για την ίδια την πράξη αλλά για την αφορμή της, τα αίτιά της. Και εκεί, τελικά το σοκ είναι το ίδιο ισχυρό όσο η πράξη. Γιατί στη διαμάχη των δύο μαθητών, με πολύ φωτεινό τρόπο αντανακλάται η παρακμή των ηθικών αξιών των ημερών μας και εκεί η ευθύνη βαραίνει τους γονείς.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr