Ξεχωριστή εντύπωση πρέπει να πω μου προκάλεσε από τα πρώτα της κιόλας πλάνα η ταινία «Mickey 17» του βραβευμένου με το Όσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας «Παράσιτο», Νοτιοκορεάτη Μπονγκ Τζουν Χο, όταν την πρωτοείδα στις Ειδικές Προβολές στο πρόσφατο φεστιβάλ του Βερολίνου.
Μια μαύρη, βουτηγμένη στο πνεύμα του παραλόγου, φουτουριστική κωμωδία, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Έντουαρντ Άστον, με τον Μίκι 17 του τίτλου, έναν κακομοίρη που, για να γλιτώσει από τους χρεώστες του, δέχεται να είναι «αναλώσιμος» στα πειράματα για μια αποστολή αποικισμού στον πλανήτη Νίφελχαϊμ. Που σημαίνει πως, όταν ο Μίκι Νο. 1 πεθαίνει, το κορμί του «ξανά τυπώνεται» και στο οποίο μεταφέρονται οι μνήμες του ώσπου να πεθάνει και να τυπωθεί ξανά, παίρνοντας κάθε φορά και νέο αριθμό (Μίκι 2, Μίκι 3 και πάει λέγοντας).
Όταν αρχίζει η ταινία, βρισκόμαστε ήδη στον Μίκι 17 (ο Ρόμπερτ Πάτινσον σ’ έναν από τους καλύτερους ρόλους του), ο οποίος έχοντας φτάσει στον πλανήτη πέφτει σε ένα παγωμένο φαράγγι, όπου γνωρίζει πως τον περιμένει ο θάνατος: θα τον φάνε, όπως πιστεύει, οι αυτόχθονες κάτοικοι του πλανήτη, τα περίεργα, τεράστια τριχωτά έντομα, γνωστά ως «crippers». Μόνο που θα προτιμούσε να τον καταπιούν ολόκληρο, μια κι έξω, κι όχι ν’ αρχίσουν να τον δαγκώνουν, όπως παραπονιέται, μασουλώντας τον κομμάτι-κομμάτι μέχρι που να τον αποτελειώσουν…
Επικεφαλής της εταιρίας εκμετάλλευσης του πλανήτη βρίσκεται ο Κένεθ Μάρσαλ (ένας Μαρκ Ράφαλο, που μοιάζει με τον Τραμπ), ένας πρώην γερουσιαστής, που, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη θρησκεία, βάζει για στόχο την εξόντωση των αυτόχθονων crippers (βλέπε την Γάζα) για να αναπτύξει μια τουριστική αποικία που να την εκμεταλλεύεται η καπιταλιστική του εταιρία, που ήδη εκμεταλλεύεται τους «εθελοντές», οι οποίοι για να μπορέσουν να ζήσουν προσφέρονται ως αναλώσιμοι στα κατακτητικά του σχέδια.
Ο Μπονγκ Τζουν Χο εκμεταλλεύεται όλα τα στοιχεία που του προσφέρει η γλώσσα του κινηματογράφου (το σενάριο, την εικόνα, τη μονοχρωματική φωτογραφία του Ντάριους Κόντζι, τη μουσική, το μοντάζ, τους ηθοποιούς) για να δημιουργήσει την εικόνα του παραλογισμού (με ένα χιούμορ που συχνά θυμίζει εκείνο του Μπάστερ Κίτον) και της αλλοτρίωσης, και να φτιάξει, χωρίς καθόλου υποχωρήσεις, μια τέλεια ενορχηστρωμένη ταινία, ταινία ενάντια στη δυστοπική κοινωνία στην οποία έχει σήμερα οδηγηθεί η Αμερική, και όχι μόνο, με τον Mickey 17 να καταφέρνει τελικά, όπως στις προηγούμενες ταινίες του Μπονγκ Τζουν Χο, «Snowpiercer» και «Όκτζα», να φτάσει σε ένα δικό του, πιο αληθινό και ανθρώπινο πλανήτη.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr