2054, ο Μίκυ Μπαρνς έχει βρεθεί στην εξαιρετική περίσταση να εργάζεται για έναν εργοδότη που απαιτεί την απόλυτη δέσμευση στη δουλειά... δηλαδή να πεθαίνει, για να κερδίζει τα προς το ζην.
Μεταφερόμαστε στο Διάστημα, όπου ένας επιχειρηματίας θέλει να εποικίσει έναν νέο πλανήτη και χρειάζεται κάποιον αναλώσιμο ώστε να δοκιμάζει πάνω του από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μέχρι ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί... Κάπως σαν τα πειράματα των ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, με τη διαφορά ότι ο αναλώσιμος «ανατυπώνεται» έχοντας αποθηκευμένες όλες τις αναμνήσεις του στο κάθε φορά νέο αναλώσιμο σώμα. Αν και η ταινία στηρίζεται στο μυθιστόρημα του Εντουαρντ Αστον «Mickey7», εντούτοις περιέχει κομμάτια από όλες τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη και από πολλά διαφορετικά είδη σινεμά επίσης, με τη γνωστή υπερβολή στο μαύρο χιούμορ και τη βία. Ο Τζουν Χο κάνει μια σάτιρα της εποχής μας, στηριζόμενος στις μορφές των Μασκ και Τραμπ, που όσο κι αν φαίνεται καινούργια, είναι πραγματικά τετριμμένη. Το μήνυμά του ότι ο εργαζόμενος είναι αναλώσιμος και ευθύνεται το αφεντικό - «καρικατούρα» δεν βοηθάει καθόλου στην περίπτωσή μας, γιατί ο εργαζόμενος είναι αναλώσιμος με όποιο αφεντικό σε αυτό το σύστημα. Δεν είναι ακραία σάτιρα ότι ο εργαζόμενος είναι αναλώσιμος όταν πεθαίνει ένας εργάτης κάθε 3 μέρες στη χώρα μας, χωρίς να έχουμε τον Τραμπ ή τον Μασκ στη διακυβέρνηση. Ούτε χρειάζονται ακραίες συνθήκες για να αντιληφθούμε ότι το κέρδος μπαίνει πάνω από τις ζωές μας. Το ζούμε καθημερινά. Το γεγονός ότι δεν φαίνεται πουθενά ότι το αφεντικό πλουτίζει από τον ιδρώτα του εργαζόμενου, αλλά όλο αυτό γίνεται από ένα βίτσιο, επίσης συσκοτίζει κάπως τα πράγματα... Πάντως εμείς λατρέψαμε τους εξωγήινους και δεν είναι τυχαίο ότι οι «αναλώσιμοι» και οι εξωγήινοι τα πάνε πολύ καλά μεταξύ τους, μάλλον οι εξωγήινοι έχουν ταξική συνείδηση... Αυτήν τη φορά δεν θα δούμε ούτε «Snowpiercer», ούτε «Parasite»... Μάλλον μια αναλώσιμη σάτιρα με τα λεφτά των στούντιο...
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr