Στην Κοπεγχάγη μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μια άπορη νεαρή κοπέλα παραδίνει το νεογέννητό της σε μια γυναίκα που κανονίζει παράνομες υιοθεσίες. Από τη στιγμή που μετακομίζει μαζί της όμως δεν αργεί ν’ ανακαλύψει ένα αδιανόητο εγκληματικό μυστικό.
Βασισμένο στην αληθινή ιστορία της δολοφόνου Ντάμαρ Όβερμπι, αυτό το κοινωνικό δράμα -και οριακά θρίλερ τρόμου- βρέθηκε φέτος υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ καλύτερης διεθνούς ταινίας εκ μέρους της Δανίας.
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μίκαλ Ντίμεκ φτιάχνει ένα εξαιρετικά ζοφερό περιβάλλον ανέχειας μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται αυτή η ιστορία για την έμφυλη και κοινωνική ανισότητα, αλλά κυρίως για τη μητρότητα.
Ωστόσο, ένιωσα ότι ο σκηνοθέτης χειρίστηκε επιπόλαια τρία τουλάχιστον σημεία: το φιλί μεταξύ Καρολίνε και Γιόργκεν στο στενό καθώς οι περαστικοί κρυφοκοιτούν δε μοιάζει σαν κάτι στο οποίο ο αριστοκράτης επιχειρηματίας θα εξέθετε κοινωνικά τον εαυτό του τόσο εύκολα. Η αυτοσχέδια απόπειρα έκτρωσης της Καρολίνε στη μπανιέρα είναι τόσο αιματηρή, αλλά παραδόξως καταλήγει να μην προκαλεί καμία επιπλοκή στην εγκυμοσύνη της, ενώ πολύ αργότερα η ίδια συνέρχεται με θαυμαστή ευκολία από την πτώση της από το παράθυρο.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr