Καθώς ο Α’ Παγκόσμιος τελειώνει κι η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο μουντής, σαρωτικής καταστροφής, η Καρολίνε μένει έγκυος και προσπαθεί να δώσει τέλος στην εγκυμοσύνη της με μια βελόνα στα δημόσια λουτρά. Εκεί την βρίσκει η Ντάγκμαρ, που την παίρνει υπό την προστασία της και της βρίσκει τη λύση, καθώς η ίδια παίρνει ανεπιθύμητα μωρά και τα δίνει σε ανάδοχες οικογένειες που μπορούν να τα συντηρήσουν και να τα μεγαλώσουν.
Στο πρόσωπο της Ντάγκμαρ η Καρολίνε δε θα βρει όμως απλά τη λύση για το άμεσο πρόβλημά της, αλλά και μια νέα οικογένεια. Πριν όμως τολμήσει να νιώσει τη στήριξη και την ελπίδα, θα ανακαλύψει ένα φρικιαστικό μυστικό που θα βάλει τα πάντα σε νέο ηθικό και κοινωνικό πλαίσιο.
Η ταινία του Μάγκνους βαν Χορν βασίζεται σε μια περίεργη επιλογή, καθώς παίρνει ένα πολύ γνωστό κομμάτι της σύγχρονης δανέζικης Ιστορίας και του φέρεται σαν φιξιόν. (Πρόκειται για αληθινή ιστορία, και η Ντάγκμαρ είναι αληθινό πρόσωπο, παιγμένη εντυπωσιακά από την Τρίνε Ντίρχολμ της “Οικογενειακής Γιορτής” του Βίντερμπεργκ.) Δεν είναι κακό από μόνο του αυτό: Κι ο Νόλαν στο “Οπενχάιμερ” έμοιαζε σε σημεία να κάνει το ίδιο πράγμα, αλλά εκεί υπήρχε μια εντυπωσιακή αφηγηματική δομή στημένη γύρω από το ξεδίπλωμα της Ιστορίας, ενώ εδώ το φιλμ ξεφουσκώνει με μια επίσκεψη στη wikipedia.
Διότι είναι, εν τέλει, όλο επιφάνεια: Εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία από τον Μίχαλ Ντίμεκ (του φιλμ-κατορθώματος “ΕΟ” του Γέρζι Σκολιμόφσκι με πρωταγωνιστή έναν γάιδαρο) που φτιάχνει μια μουντή, πλούσια μονόχρωμη παλέτα για μια μουντή, μονόχρωμη ιστορία. Την κεντρική ηρωίδα τη βρίσκει κάθε πιθανό κακό της μοίρας της επί όλη την διάρκεια αυτού του αμείλικτα σκληρού φιλμ, του οποίου κιόλας η περίεργα σχηματική κατάληξη δεν του επιτρέπει καν να εξερευνήσει την ηθική περιπλοκότητα της κατάστασης που σκιαγραφεί.
(Το ελληνικό φιλμ που θα σας έρθει στο νου όταν αποκαλυφθεί η αλήθεια, είναι ειλικρινά απείρως πιο σκεπτόμενο, για να μην πω και αισθητικά πιο τολμηρό.)
Υπάρχει μια αντικειμενική τεχνική αρτιότητα εδώ, όμως λειτουργεί στην υπηρεσία μιας εντελώς μονοκόμματης αφήγησης. Ο βαν Χορν θέλει να παρουσιάσει μια συνθήκη φτώχειας, ταξικού αδιεξόδου και πατριαρχικής ασφυξίας σε μια ήπειρο διαλυμένη, όμως το κάνει με τόσο αδυσώπητο τρόπο που δεν επιβιώνουν πτυχές, παρά μόνο ένα σφυροκόπημα. Θα μπορούσε να είναι άρθρο (με ωραίες εικόνες), αλλά αντ’αυτού είναι ταινία, υποψήγια για Όσκαρ μάλιστα, Διεθνούς Φιλμ.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr