Το ένστικτο του κυνηγού
Ένας άνδρας, ο Γιάννης, είναι στο κυνήγι όπου δέχεται ένα τηλεφώνημα. Στη συνέχεια τον βλέπουμε στην κηδεία της μητέρας του. Κι ύστερα ο ίδιος άνδρας επιστρέφει στο σπίτι του. Είναι γύρω στα 50 με 60, ζει μόνος και εργάζεται σε ένα σιδεράδικο. Είναι κρυφά ερωτευμένος με τη φουρνάρισσα αλλά διστάζει να της το αποκαλύψει. Στο διπλανό διαμέρισμα ζει ένας αγροίκος, ο Ηλίας, που βασανίζει το σκύλο του και τον αφήνει μόνο στο μπαλκόνι για πολλές ώρες. Ο σκύλος γαβγίζει συνεχώς κι όταν ο Γιάννης κάνει παράπονα, ο Ηλίας του φέρεται βίαια. Στο μεταξύ έχει να φροντίσει και τα κληρονομικά με το σπίτι της μητέρας του στο χωριό. Αλλά ο συμβολαιογράφος δείχνει σα να θέλει να τον εκμεταλλευτεί. Μοναδική παρηγοριά για τον μοναχικό Γιάννη είναι ο σκύλος του γείτονα, που τον χαϊδεύει και τον ταΐζει. Κι εκείνος του ανταποδίδει την τρυφερότητα. Κι ύστερα έρχεται η στιγμή που θα αντιδράσει και οδηγηθεί στην έκρηξη.
Το «Κυνήγι» του Χρήστου Πυθαρά είναι μια ταινία που δεν μιλάει πολύ και που αναδεικνύει τη μελαγχολία του μοναχικού ανθρώπου. Πράος και ήρεμος στην καθημερινότητά του βρίσκει διέξοδο στο κυνήγι. Όταν όμως αφυπνιστεί κι αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω του το ένστικτο του κυνηγού θα λειτουργήσει αντίστροφα.
Ο Πυθαράς είναι λιτός, συγκεκριμένος, εύστοχος. Λέει λίγα αλλά υπονοεί περισσότερα. Ουσιαστικά η ταινία του είναι μια κοινωνική ματιά στην καθημερινότητα και τον κοινωνικό εκφασισμό. Ο Γιάννης είναι ένας χαρακτήρας καθημερινός, οικείος, είναι ένας άνθρωπος σαν τις χιλιάδες των ανθρώπων που ζουν δίπλα μας. Των μοναχικών ανθρώπων που δυσκολεύονται να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους και φοβούνται να ανοιχτούν και να δημιουργήσουν σχέσεις. Είναι υποδειγματικός ο τρόπος που ο σκηνοθέτης οικοδομεί και σκιαγραφεί το χαρακτήρα του. Όπως είναι απόλυτα ταιριαστή η επιλογή της σκοτεινής και κάπως “πειραγμένης” φωτογραφίας. Ταινία που αναδεικνύει το μεταίχμιο που ζούμε, δηλαδή λίγο “πριν από κάτι κακό”.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com