Η μοναξιά, η αποξένωση αλλά και η ανάγκη της φιλίας είναι στο επίκεντρο της ταινίας «Κυνήγι» του Χρήστου Πυθαρά. Μοναξιά και αποξένωση σε μια αφιλόξενη πόλη, όπου οι άνθρωποι, απομονωμένοι, ζουν μια μονότονη, αδιάφορη ζωή, με δραματικά συχνά αποτελέσματα.
Ο Γιάννης, ο αντί-ήρωας της ταινίας, είναι ένας μοναχικός σιδεράς, που βρίσκει ευχαρίστηση στο κυνήγι. Είναι ακριβώς με σκηνή κυνηγιού που αρχίζει η ταινία, δίνοντας την ευκαιρία στον σκηνοθέτη, και τον διευθυντή φωτογραφίας του, Θάνο Λυμπερόπουλο, να κάνουν μια πρώτη καταγραφή της μοναξιάς του αντί-ήρωά τους, μέσα από αρκετά κοντινά, πλάνα, στο όμορφο φυσικό περιβάλλον του δάσους.
Η κηδεία και ο θάνατος της αποξενωμένης μητέρας του, μαζί με την επίσκεψη του στο εγκαταλειμμένο οικογενειακό σπίτι στο χωριό όπου ζούσε η νεκρή, η χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα συνάντησή του με μια μάλλον παλιά αγαπημένη, και η ζωή στην πόλη, σε ένα μοναχικό, άχαρο διαμέρισμα, πλάι σ’ ένα εκνευριστικό, έτοιμο για καβγά γείτονα, τον Ηλία, που κακομεταχειρίζεται τον κλεισμένο στο μπαλκόνι όλο το βράδυ, κλαίγοντας και γαβγίζοντας ασταμάτητα, σκύλο του (επειδή αυτός το βράδυ δουλεύει σεκιουριτάς), που δεν τον αφήνει να κοιμηθεί, χειροτερεύουν τη ζωή του. Ευχάριστο, μοναδικό διάλειμμα είναι η φιλία που αρχίζει να αναπτύσσεται μαζί με το σκυλί του γείτονα που ο Γιάννης ταΐζει και χαϊδεύει κάτω από το χώρισμα του μπαλκονιού τους. Φιλία που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε σύγκρουση με τον Ηλία.
Ο Πυθαράς εστιάζει την κάμερά του στις καθημερινές απασχολήσεις του Γιάννη (με ένα πολύ καλό στο ρόλο Γιάννη Μπελή), τις μικρολεπτομέρειες τόσο στη δουλειά του (με τα εργαλεία και το υλικό που χειρίζεται, τη σχέση του με το αφεντικό του) όσο και στο διαμέρισμα του (το καθάρισμα των νεκρών πουλιών και την ετοιμασία του φαγητού, το μάζεμα, και τη φιλία του με το σκυλί που κλαίει), αλλά και τις σκέψεις, τα όνειρα και τις φαντασιώσεις του (με πρόσωπα που θυμάται, με τον ίδιο να περπατάει σε μια άδεια παραλία), ως την τελευταία του σύγκρουση με τον γείτονα που χτυπάει το σκυλί και τη δεύτερη επίσκεψη του στο δάσος για να κυνηγήσει – κυνήγι που τη φορά αυτή το παρατάει χωρίς τελικά να πυροβολήσει το πουλί που βλέπει. Σκηνές και φαντασιώσεις που ο Πυθαράς χρησιμοποιεί για να διεισδύσει στο χαρακτήρα του Γιάννη, οδηγώντας μας σε ένα απρόσμενο, υπερρεαλιστικό φινάλε.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr