Ενδιαφέρον, χειροποίητο ελληνικό σινεμά
Ενας άνθρωπος διαρκώς «στην πρίζα». Δουλεύει σιωπηλός, σπανίως επικοινωνεί με τους άλλους και παρότι με το γιγαντόσωμο παρουσιαστικό και την βλοσυρή του έκφρασή του δείχνει «ωμός», έτοιμος για καυγά, ποτέ δεν εκνευρίζεται – ακόμα και όταν έχει κάθε λόγο για αυτό, όπως συμβαίνει με τον προκλητικό χρυσαυγίτη γείτονά του.
Αλλά το νιώθεις. Κάτι μέσα του δεν πάει καλά και ένα ξαφνικό ξέσπασμά του δεν θα σου προκαλούσε απορία. Το αν θα γίνει ή όχι θα πρέπει να περιμένουμε για να το δούμε όμως η αναμονή αξίζει τον κόπο ενώ παρακολουθούμε την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Χρήστου Πυθαρά που έκανε την πρεμιέρα της πέρσι στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα Meet the Neighbors του 65ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Χωρίς πολλά λόγια και με φωνή του την εικόνα, ο σκηνοθέτης μελετά με όρεξη αυτόν τον μοναχικό άνθρωπο που τόσο χαλαρά και ανεπιτήδευτα υποδύεται ο μη επαγγελματίας ηθοποιός Γιάννης Μπελής. Για την ακρίβεια, το γεγονός ότι ο Μπελής όχι μόνο δεν είναι ηθοποιός αλλά το επάγγελμά του είναι σιδεράς (το επάγγελμα του συνονόματου ήρωα του στην ταινία) μας βοηθά να εισχωρήσουμε ακόμα πιο βαθιά μέσα του, να τον κατανοήσουμε – σχεδόν να ταυτιστούμε μαζί του.
Το «Κυνήγι» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα κινηματογραφικής δημιουργίας κυριολεκτικά από το τίποτα, αρκεί να ξέρεις τι θέλεις να πεις και το πως.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr