Με βασικά πρόσωπα της ιστορίας έναν διανοούμενο συγγραφέα (Ντενίς Πονταλιντές) και έναν έμπειρο ογκολόγο πολύ καλό στον χειρισμό του λόγου (Καντ Μεράντ), ο Κώστας Γαβράς στην τελευταία ταινία του, πειραματίζεται με έναν τομέα ασυνήθιστο για εκείνον. Η κάμερα του σπουδαίου σκηνοθέτη τριγυρίζει με θάρρος και βουλιμία μέσα σε διαδρόμους και θαλάμους νοσοκομείων και με πεισματική περιέργεια παρακολουθεί συζητήσεις που σχετίζονται με την επάρατη νόσο και την αντιμετώπισή της από τους πάσχοντες. Ο γιατρός είναι ο «ξεναγός» του συγγραφέα που κάνει μια έρευνα επί του θέματος και που ο ίδιος ίσως πάσχει από καρκίνο. Και συγχρόνως είναι και ο δικός μας ξεναγός σε μια ταινία που σου ζητά να έχεις πάνω της διαρκώς στραμμένη την προσοχή σου.
Ο Κ. Γαβράς έκανε πολύχρονη έρευνα πριν αρχίσει τα γυρίσματα αυτής της ταινίας, την ώρα που για την συγγραφή του εμπεριστατωμένου σεναρίου είχε ως «οδηγό» το βιβλίο των επιστημόνων Ρεζίς Ντεμπρέ και Κλοντ Γκρανζ που συνεργάστηκαν μαζί του (μάλιστα ο γιατρός που υποδύεται ο Μεραντ είναι κατά κάποιο τρόπο μια αντανάκλασή του Ντεμπρέ).
Οπότε με την σοβαρότητα που όλοι γνωρίζουμε ότι χαρακτηρίζει τον σκηνοθέτη, το αποτέλεσμα είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό: η πληροφορία που προέκυψε από την προσωπική έρευνα του Γαβρά συνδυάζεται αρμονικά με την χαλαρή εκπαίδευση, από την οποία δεν λειπει η προσωπική άποψη του σκηνοθέτη: δεν διστάζει να τεθεί υπέρ της ευθανασίας όταν δεν υπάρχει επιστροφή, έτσι όπως με διαφορετικό τρόπο έκανε ο Πεδρο Αλμοδόβαρ στην δική του πρόσφατη ταινία, «Το διπλανό δωματιο».
Η περίπτωση κάθε ασθενούς είναι διαφορετική κυρίως στο πως αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Υπάρχουν σκηνές όπως εκείνη με την Σαρλότ Ράμπλινγκ (σε ένα σύντομο αλλά πολύ χαρακτηριστικό ρόλο) που σου σπαράζουν την ψυχή αλλά ο Γαβράς φροντίζει να σπάει τον πάγο επιτρέποντας στην ταινία να γίνει μια ιδέα πιο ανάλαφρη απ’ όσο την περιμένεις ώστε να βοηθήσει τον θεατή να συμβαδίσει φιλικά μαζί της.
Είναι σαν ο σκηνοθέτης να λέει ότι αφού σε αυτή τη ζωή την μια στιγμή είμαστε και την άλλη όχι, λίγο χιούμορ κακό δεν κάνει * αντιθέτως μπορεί να βοηθήσει ώστε η κατάσταση να γίνει κάπως καλύτερη και πιο ανεκτή. Και με αυτόν τρόπο αν κάτι πραγματικά καταφέρνει είναι να τιμήσει και να υμνήσει την ομορφιά της ζωής.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr