Το 2073 είναι η νέα δημιουργία ντοκιμαντέρ του Ασίφ Καπάντια, μια ταινία για το παρόν ντυμένη σαν ιστορία για το μέλλον. Υπάρχει ένα χαλαρό πλαίσιο ιστορίας για μια γυναίκα (Σαμάνθα Μόρτον) που ζει στα ερείπια του «Νέου Σαν Φρανσίσκο», που θεωρητικά είναι το Καπιτώλιο της Αμερικής. Ο ουρανός είναι πάντα πορτοκαλί και γεμάτος με drones παρακολούθησης, τη στιγμή που η γυναίκα πέρνα το χρόνο της ανάμεσα σε σκουπίδια, έχοντας μια πενιχρή ζωή στο κουφάρι ενός εμπορικού κέντρου.
Η ιδέα της ταινίας δεν είναι πρωτότυπη, όπως αναφέρει η παραγωγή το 2073 αντλεί έμπνευση από την εμβληματική ταινία του 1962 Le Jetee του Κρις Μάρκερ. Ένας ταξιδιώτης στο χρόνο που ρισκάρει τη ζωή του για να αλλάξει την πορεία της ιστορίας και να σώσει το μέλλον της ανθρωπότητας.
Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι ένα κολλάζ με πλάνα από τις σημερινές καταστροφές, που συνδυάζουν συνεχείς ιστορίες. Ιστορίες για τη δίωξη των μειονοτήτων, την άνοδο των λαϊκιστών που την τροφοδοτουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την εδραίωση της εξουσίας από τους δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες του κράτους, αλλά και γενοκτονίες βασισμένες σε δεδομένα, κλιματική αλλαγή και πολλά άλλα.
Οι σκοτεινές δραματικές σκηνές συνδυάζουν εικόνες του κόσμου όπως είναι σήμερα, ενώ συμπεριλαμβανουν αποσπάσματα της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Με φωνές κι εμφανίσεις στην οθόνη, δημοσιογράφοι κι ειδικοί αναφέρουν τη σημερινή παγκόσμια πολιτική κατάσταση, σημειώνοντας
ότι η δημοκρατία υποχωρεί παντού, ενώ οι πλούσιοι καταλαμβάνουν την εξουσία δημιουργώντας απειλές που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, έτσι ενδυναμώνουν λαϊκιστές ηγέτες που μπορούν στη συνέχεια να ελέγχουν.
Ταυτόχρονα οι εταιρίες τεχνολογίας είναι κυριολεκτικά συστήματα τροποποίησης συμπεριφοράς προς πώληση στον πλειοδότη. Το ενδιαφέρον αυτών των ανθρώπων είναι περισσότερο στη διατήρηση της εξουσίας μεταξύ τους παρά στη βοήθεια για το κοινό καλό, ενώ θα πουν ή θα κάνουν τα πάντα για να έχουν τον έλεγχο. Μελέτες περιπτώσεων από τις Φιλιππίνες, την Ινδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Κίνα και την Ουγκάντα καταδεικνύουν έντονα πως ο κόσμος ταξιδεύει προς ένα δρόμο ζοφερό χωρίς σημεία ανατροπής.
Τελικά η μόνη ελπίδα είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν το θάρρος και το θράσος να λένε την αλήθεια απέναντι σε βίαιες απειλές. Κανείς όμως δεν είναι να ζητήσει από την εξουσία να λογοδοτήσει. Φυσικά δεν θα είναι κι υπερβολή αν επιτρέψουν στους δισεκατομμυριούχους να κυβερνήσουν τον κόσμο, ν’ αφαιρέσουν την ελεύθερη βούληση των ανθρώπων κι έτσι η ανθρωπότητα να κινδυνεύει με ολική καταστροφή.
Ανδρέας Κουταλάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα popitandmovieon.gr