ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΣΤΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ο Γιάννης είναι ένας μεσήλικας, σιδεράς στο επάγγελμα και κατασκευαστής ασημένιων κοσμημάτων. Χόμπι του το Κυνήγι. Μένει στην Αθήνα σ’ ένα διαμέρισμα γειτονεύοντας με έναν νυχτοφύλακα ( σεκιουριτά) ο οποίος, έχει ένα σκύλο. Ο Γιάννης αναπτύσσει μια σχέση με τον σκύλο ταϊζοντάς τον, παράλληλα όμως ενοχλείται από νυχτερινά γαβγίσματά του. Ο Χρήστος Πυθαράς μας δίνει το πορτραίτο ενός καθημερινού μοναχικού ανθρώπου που, φυσικά έχει και φέρει τις ιδιαιτερότητές του. Η μοναχικότητα βέβαια, ως γνωστόν ανθίζει στις μεγαλουπόλεις. Είναι σαφές πως, ο Πυθαράς δεν αποσκοπεί να καταγράψει απλά και μόνον τον τρόπο ζωής ενός μοναχικού ανθρώπου. Οι προβολές αυτού του πορτραίτου φτάνουν στην κοινωνία που, προφανώς ανήκει και ο Γιάννης.
Ο Γιάννης χάνει την μάνα του και ενώ συναισθηματικά φαίνεται ατάραχος με μια στωικότητα, στην ουσία κατατρύχεται από ενοχές για την μη συχνή επαφή μαζί της , μετά την μετακόμιση στο χωριό καταγωγής της. Μέσα από το πορτραίτο ενός ανθρώπου, στην ουσία έχουμε το πορτραίτο της σύγχρονης κοινωνίας της Αθήνας και κατ’ επέκταση κάθε μεγαλούπολης. Καθημερινότητα με ένταση και στρες, με πρόσωπα αγέλαστα και σκυθρωπά, με την κούραση μόνιμα ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους. Μια διάχυτη μελαγχολία, στα όρια της κατάθλιψης κυριαρχεί τόσο στον μικρόκοσμο του Γιάννη, όσο και στο αστικό τοπίο γενικότερα. Αξιοσημείωτο ωστόσο είναι πως, τελικά η ανάλογη μελαγχολία κυριαρχεί και στο χωριό, με την πασιφανή απουσία των νέων και την σχεδόν αποκλειστική παρουσία των γερασμένων κατοίκων, είτε στο καφενείο, είτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις, βλ. κηδείες και μνημόσυνα. Εδώ βέβαια απουσιάζει η ένταση, αλλά βρίθει η μονοτονία του τίποτα και της ακινησίας . Οι ρυθμοί της πόλης είναι εντατικοί, το στρες στην ημερήσια διάταξη, απουσιάζει η ουσιαστική εκτόνωση και όλα είναι έτοιμα να εκραγούν.
Την έλλειψη χαράς τονίζει η απουσία του γέλιου, ο Γιάννης είναι αγέλαστος, αλλά ακόμη και η παρουσία ενός παιδιού δε δίνει ούτε καν μειδίαμα, αφού ο μικρός παίζει είτε παιχνίδια στον υπολογιστή, είτε στο κινητό. Ο σκηνοθέτης επιλέγει να αναδείξει ή να καταδείξει την μαυρίλα της σύγχρονης κοινωνίας. Υπερβολικό ή πραγματικό; Διαλέγετε και παίρνετε. Στακάτο, γήινο, απαισιόδοξο. Ιδιαίτερα, αν σκεφτεί κανείς την κατάληξη της διαφοράς ανάμεσα στον Γιάννη και τον Ηλία τον γείτονά του, με αφορμή τα γαβγίσματα του σκύλου. Ο Γιάννης δείχνει να πραγματώνεται μέσα από τη δουλειά, την κατασκευή κοσμημάτων, το κυνήγι. Στην πραγματικότητα όμως μέσα του φωλιάζει η ματαιότητα. Ο Ηλίας ζει στον έωλο ναρκισσισμό του, κάνοντας γυμναστική με βάρη, ασκώντας εξουσία στον σκύλο του και φορώντας τη στολή του σεκιουριτά. Η απουσία της γυναίκας χαρακτηριστική και η φουρνάρισσα περιμένει τον Γιάννη, αλλά αυτός έχει την ανασφάλεια έφηβου. Ανωριμότητα ή απογοήτευση;
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com