Ο Γιάννης, μοναχικός σιδεράς, βρίσκει ευχαρίστηση στο κυνήγι και την κατασκευή χειροποίητων κοσμημάτων. Ο διπλανός του γείτονας, ο Ηλίας, κακομεταχειρίζεται τον μεγαλόσωμο σκύλο του. Ενόσω ο Ηλίας δουλεύει τα βράδια σεκιούριτι, ο σκύλος μένει κλειδωμένος στο μπαλκόνι και γαβγίζει ασταμάτητα. Ο Γιάννης δεν μπορεί να κοιμηθεί. Οταν χάνει την από χρόνια αποξενωμένη μητέρα του, γεμίζει ενοχές και θυμό. Η σύγκρουσή του με τον Ηλία μοιάζει αναπόφευκτη.
«Κάθε ζώο έχει τα όριά του» είναι η βασική θεματική της ταινίας και μας δείχνει έναν άνθρωπο που ζει μόνος, σαν «λύκος», να ξεπερνά λίγο - λίγο τα όριά του, μέχρι που κάνει μια «έκρηξη» και τα σαρώνει όλα... Ο σκηνοθέτης, σαν τον ήρωά του, δομεί με ωραία, στρωτή, κοινωνική αφήγηση το σενάριό του, αλλά στο τέλος, πάλι σαν τον ήρωά του, δίνει μια κλοτσιά και χύνει το γάλα από την καρδάρα... Ο θεατής μπορεί να μην ταυτίζεται με τον ήρωα αλλά τον καταλαβαίνει, πόσο μάλλον που πρόκειται για έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας, όμως - χωρίς να θέλουμε να προδώσουμε το τέλος - διαφωνούμε μαζί του. Η ζωή έχει αξία, είτε είναι ανθρώπου είτε είναι ζώου, και τούτο είναι απαράβατο.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr