Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η τηλεοπτική παραγωγός Μπρίτζετ Τζόουνς προσπαθεί να ξαναρχίσει την ερωτική της ζωή, αυτή τη φορά έχοντας παράλληλα να φροντίσει και τα δυο της παιδιά που λατρεύει.
Ρομαντική κομεντί που συνεχίζει τα «Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς» («BridgetJones’s Diary», Σάρον Μαγκουάιρ, 2001), «Bridget Jones: Η επόμενη σελίδα» («Bridget Jones: The Edge of Reason», Μπίμπαν Κίντρον, 2004) και «Το μωρό της Μπρίτζετ Τζόουνς»(«Bridget Jones’s Baby», Σάρον Μαγκουάιρ, 2016), όλα βασισμένα στα βιβλία της βρετανής Έλεν Φίλντινγκ.
Προσωπικά, ούτε η ηρωίδα ούτε οι αισθηματικές της περιπέτειες μού φάνηκαν ποτέ ιδιαιτέρως γοητευτικές. Αντιθέτως, πάντοτε έβρισκα το χιούμορ άνοστο και το ρομάντζο όχι πολύ πειστικό, ενώ οι δύο πρώτες ταινίες έχουν γεράσει άγαρμπα, καθώς μοιάζουν να υιοθετούν αντί να στέκονται κριτικά προς τον σεξισμό και τα παράλογα στάνταρντ θηλυκότητας της εποχής τους. Έχοντας πει αυτά, νομίζω η φετινή είναι η πιο συμπαθητική προσθήκη της σειράς. Η Ζελβέγκερ μοιάζει να προσεγγίζει τον ρόλο με περισσότερη ωριμότητα από ποτέ (για τα μέτρα της σειράς, τουλάχιστον), ο Χιου Γκραντ έχει εξελίξει απολαυστικά τη σκωπτική περσόνα του κυνικού γυναικά, ενώ ο Έτζοφορ κι ο Γούνταλ είναι υποδείγματα κάστινγκ ως boy toy και husband material αντιστοίχως.
Ενδιαφέρουσα σκηνοθετική παράμετρος πάντως ο τρόπος με τον οποίο οι τέσσερις ταινίες, έχοντας γυριστεί με αρκετή χρονική απόσταση μεταξύ τους, μαρτυρούν την κοσμογονική μεταμόρφωση του Λονδίνου τα τελευταία 25 χρόνια, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την ανάπλαση της Borough Market από λαχαναγορά σε διεθνή food market, αλλά και τον ορίζοντα της πόλης ιδωμένο από τον Parliament Hill του Hampstead Heath.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr