Στο Ρίο ντε Τζανέιρο του 1970, στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, η πολυμελής οικογένεια του πολιτικού μηχανικού Ρούμπενς Πάιβα απολαμβάνει την ειδυλλιακή ζωή της στο σπίτι της στην παραλία της Κόπακαμπάνα, ώσπου μια μέρα ο Πάιβα συλλαμβάνεται από το καθεστώς. Κατόπιν συλλαμβάνεται κι η σύζυγός του, Εουνίσε, η οποία όμως απελευθερώνεται και τώρα θα πρέπει ν’ αναζητήσει τον σύζυγό της, αλλά και να φροντίσει τα πέντε παιδιά τους.
Βιογραφικό δράμα που αφηγείται την αληθινή ιστορία της οικογένειας, όπως την κατέγραψε ο γιος Μαρσέλο Ρούμπενς Πάιβα, στο ομώνυμο βιβλίο του που εκδόθηκε το 2015. Βραβείο σεναρίου στο περυσινό φεστιβάλ Βενετίας, Χρυσή Σφαίρα δραματικής γυναικείας ερμηνείας για τη Φερνάντα Τόρες και βρίσκεται υποψήφιο για τρία Όσκαρ: καλύτερης ταινίας, καλύτερης διεθνούς ταινίας εκ μέρους της Βραζιλίας και α’ γυναικείου ρόλου.
Η ταινία εντάσσεται στην κατηγορία των ταινιών όπου διασταυρώνονται θέματα όπως τα δικτατορικά καθεστώτα ή άλλα γεγονότα πολιτικής αναταραχής στη Λατινική Αμερική, με την οικογενειακή ζωή και το ζήτημα των αγνοουμένων νεκρών. Αξιοσημείωτοι τίτλοι της τελευταίας δεκαπενταετίας είναι τα «Νοσταλγώντας το φως» («Nostalgia de la Luz», Πατρίσιο Γκουσμάν, 2010) και «No» (Πάμπλο Λαραΐν, 2012)για τη Χιλή, «Με λένε Ερνέστο» («Infancia clandestina», Μπενιαμίν Αβίλα, 2011) για την Αργεντινή και «Roma» (Αλφόνσο Κουαρόν, 2018) για το Μεξικό.
Σ’ αυτό το πλαίσιο η ταινία δεν έχει τόσο κάτι καινούριο να πει, όσο να προσφέρει τη δική της εκδοχή παρόμοιων γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στη Βραζιλία και το κάνει με εξαιρετικές ερμηνείες, μαχητικότητα και συγκίνηση.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr