Φωτίζοντας τη ζωή της Κάλλας
Μετά τη «Μαρία» του Πάμπλο Λαραΐν (με την Αντζελίνα Τζολί) και τη σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας» της Όλγας Μαλέα, που αναφέρονται σε περιόδους της ζωής της Μαρίας Κάλλας, ήρθε η ώρα να προβληθεί στους κινηματογράφους και το ντοκιμαντέρ των Βασίλη Λούρα και Μιχάλη Ασθενίδη «Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία: Τα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας». Να θυμίσω βέβαια ότι είχαν προηγηθεί το 2002 ο Φράνκο Τζεφιρέλι με το «Κάλλας για πάντα» (μυθοπλασία) και το 2017 ο Τομ Βολφ με το «Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας εξομολογείται» (ντοκιμαντέρ).
Οι δύο σκηνοθέτες επιχειρούν να φωτίσουν τα χρόνια που η Κάλλας έρχεται στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ το 1937 -σε ηλικία 14 ετών- και κάνει τα πρώτα της βήματα στο χώρο της όπερας. Χρόνια δύσκολα αφού σύντομα οι Γερμανοί θα μπουν στην Αθήνα, ενώ η ίδια έχει να αντιμετωπίσει την κακοποιητική συμπεριφορά του περιβάλλοντος εξαιτίας της εμφάνισής τους και της ξενικής προφοράς που έχει στα ελληνικά της. Βέβαια πίσω από όλα αυτά κρυβόταν και η ζήλεια για το ταλέντο της. Κατάφερε όμως να ξεπεράσει τις δυσκολίες χάρις στη δασκάλα της, τη Ελβίρα ντε Ιντάλγκο, η οποία της στάθηκε στα δύσκολα και χάρις στην τόλμη που επέδειξε και τη σκληρή δουλειά. Γιατί δεν ήταν μόνον ταλαντούχα αλλά επιπλέον διέθετε πάθος και ήταν πολύ μελετηρή.
Η ταινία είναι βασισμένη σε μια ιδέα του Βασίλη Λούρου, ο οποίος έκανε τη σχετική έρευνα και έγραψε το σενάριο. Τα όσα περιγράφονται στην ταινία είναι πολύ καλά ταξινομημένα και επιπλέον, αρκούντως εμπεριστατωμένα χάρις στο πλούσιο αρχειακό υλικό. Οι Λούρος και Ασθενίδης χρησιμοποίησαν υλικό από παλαιότερες συνεντεύξεις ανθρώπων που μίλησαν για την Κάλλας αλλά και από καινούργιες που πάρθηκαν για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ, έτσι ώστε να δίνεται ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο της διάσημης ελληνίδας σοπράνο. Κι όλα αυτά πλαισιώνονται από κινηματογραφημένο ή ηχογραφημένο υλικό από εμφανίσεις της Μαρίας Κάλλας ή από άλλα στιγμιότυπα της ζωής της.
Νομίζω ότι ο Μιχάλης Ασθενίδης και ο Βασίλης Λούρας έκαναν εξαιρετική δουλειά. Προσεγγίζουν την προσωπικότητα της “ηρωίδας” τους με σεβασμό, διακριτικότητα κι αγάπη, προσφέροντας έτσι στο κοινό μια ταινία, που χάρις στο σκηνοθετικό της ρυθμό, συνδυάζει τη γνώση και τις πληροφορίες με την απόλαυση.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com