Την τραγική ιστορία του Ρούμπενς Πάιβα, που το 1970 εξαφάνισε και στη συνέχεια δολοφόνησε το δικτατορικό στρατιωτικό καθεστώς της Βραζιλίας (καθεστώς που κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια) αφηγείται στη συγκινητική αυτή, πολιτική, υποψήφια για 3 Όσκαρ ταινία του, «Είμαι ακόμη εδώ» (ανάμεσά τους και καλύτερης Διεθνούς Ταινίας), ο Βάλτερ Σάλες («Στο δρόμο», «Ημερολόγια μοτοσικλέτας», «Central Station»). Ιστορία ιδωμένη από την πλευρά της γυναίκας του Ρούμπενς, γιατί, όπως αναφέρει ο Σάλες, τον συγκίνησε «επειδή, για πρώτη φορά, την ιστορία των desaparecidos, των ανθρώπων εκείνων που η βραζιλιάνικη δικτατορία άρπαξε από τη ζωή τους, αφηγούνταν εκείνοι που έμειναν πίσω».
Η ταινία αρχίζει στην παραλία, με την Γιούνις, τη γυναίκα του Ρούμπενς (εξαιρετική στο ρόλο η τακτική πρωταγωνίστρια του Σάλες, Φερνάντα Τόρες) να κολυμπάει στη θάλασσα, ενώ τα πέντε παιδιά της παίζουν ξένοιαστα στην παραλία. Την ηρεμία και τη χαρά διακόπτει ένα ελικόπτερο της στρατιωτικής χούντας που περνάει πάνω από την παραλία. Παρουσία που στο πρώτο μέρος της ταινίας γίνεται μέσα από σκηνές με στρατιωτικά φορτηγά που διασχίζουν τους δρόμους ή από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, με τις αναφορές απαγωγών πρεσβευτών από επαναστατικές ομάδες που τους ανταλλάσσουν με την αποφυλάκιση κρατουμένων αγωνιστών.
Την απρόσμενη, για την υπόλοιπη ευτυχισμένη, φιλελεύθερη μεγαλοαστική οικογένεια, σύλληψη και εξαφάνιση του Ρούμπενς θα ακολουθήσει η σύλληψη και ανάκριση της Γιούνις και μιας από τις κόρες της. Ανάκριση που θα αλλάξει στη συνέχεια τη συμπεριφορά της Γιούνις, η οποία, ύστερα από συνεχή ψυχολογική τρομοκρατία και βδομάδες κράτησης σε άθλια κρατητήρια, αρχίζει να αναμιγνύεται στην αντίσταση προσπαθώντας να βρει τρόπους για να ανακαλυψει πού βρίσκεται ο σύζυγος, παράλληλα με τον θαρραλέο αγώνα της για επιβίωση και την προσπάθεια της να προστατεύσει τα παιδιά της, κρύβοντας τους, όσο μπορεί, την αλήθεια για την εξαφάνιση και το φρικτό θάνατο του θαρραλέου πατέρα τους.
Ο Σάλες καταγράφει την ιστορία του με καθαρά ρεαλιστικό τρόπο, προσπαθώντας να δώσει όσο το δυνατό μια πιο άμεση και ειλικρινή εικόνα των γεγονότων. Άλλοτε με σκηνές στημένες με ξεχωριστή φροντίδα, άλλοτε με home movies που γυρίζει με κάμερα των 8mm η κόρη του Ρούμπενς, o σκηνοθέτης καταφέρνει να δώσει μια όσο πιο νατουραλιστική εικόνα των συμβάντων, μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας για επιβίωση σ’ ένα δικτατορικό καθεστώς τρόμου και φρικτών εγκλημάτων. Ένα παρελθόν, που, από τη μια θα φέρει στην επιφάνεια και να τιμωρήσει τους εγκληματίες δολοφόνους και από την άλλη, να παραμείνει ζωντανό για να αποτρέψει τυχόν επανάληψή του. Αν και, όπως μας αποκαλύπτουν οι τίτλοι τέλους της ταινίας, παρόλο που αρκετά χρόνια μετά αποκαλύφθηκαν οι αληθινοί δολοφόνοι του Ρούμπενς, κανένας τους δεν καταδικάστηκε!
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr