Μόνος στην χώρα του επίπλαστου ονείρου
Μαγυάρος αρχιτέκτονας της σχολής Μπάουχαους, εκπρόσωπος του κινήματος του μπρουταλισμού τον οποίο με γνήσιο πάθος υποδύεται ο Εντριαν Μπρόντι (διατηρώντας καθόλη την διάρκεια της ταινίας μια «σπασμένη» προφορά αγγλικών), θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο αφού κατάφερε να επιβιώσει του ολοκαυτώματος των Εβραίων και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να μεταναστεύσει από την πατρίδα του στην Γη της Επαγγελίας, την Αμερική.
Όμως «ο πιο σκλαβωμένος είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο» του έχει γράψει σε ένα από τα γράμματά της η γυναίκα του (Φελισιτι Τζόουνς) που έχει μείνει πίσω. Η φράση νιώθεις ότι στοιχειώνει τις τρεις ώρες και 34’ διάρκειας αυτής της μεγαλεπήβολης, χορταστικής ταινίας που φέρνει στο μυαλό έναν επικό κινηματογράφο παλαιότερων εποχών που πλέον σπανίζει.
Γιατό όντως, εκεί όπου αν ο Λάζλο δουλέψει σκληρά όλες οι πόρτες υποτίθεται ότι θα ανοίξουν, εκεί, στην χώρα των μεγάλων ευκαιριών, όπου νομίζει ότι θα βρει την ελευθερία που δεν είχε ως τότε, εκεί θα μετατραπεί σε σκλάβο του χειρίστου είδους: πρώτα από τους «δικούς» του, τον εξάδελφό του (Αλεσάντρο Νίβολα) που αρχικά τον φιλοξενεί και αργότερα από ανθρώπους σαν τον μεγαλοβιομήχανο της Πενσιλβανίας Χάρισον Λι Βαν Μπιούρεν (Γκάι Πιρς) που θέλουν να αξιοποιήσουν δημιουργικά το ταλέντο του το οποίο δείχνουν ότι εκτιμούν απεριόριστα.
Οπότε αυτός, ο ταλαντούχος Ευρωπαίος άνθρωπος του πολιτισμού, ο εκπρόσωπος του μπρουταλισμού, θα μετατραπεί σε σκιά του εαυτού του έχοντας πιαστεί στην φάκα ενός περίεργου μπρουτάλ «παιχνιδιού» εξάρτησης και εξουσίας.
Τα μέτωπα που ο Λάζλο έχει να αντιμετωπίσει, μαζί με την ούτως ή άλλως αυτοκαταστροφική φύση του, υπερβαίνουν τις δυνάμεις του. Ωστόσο την ίδια ώρα, ο Λάζλο Τοτ δεν παύει να είναι ένας πεισματάρης φορέας πολιτισμού και λάτρης του όμορφου οπότε αυτό ακριβώς το πείσμα ίσως γίνει η μόνη ασπίδα προστασίας του στο στόμα του λύκου όπου έχει βρεθεί.
Με υπομονή και όρεξη, ο σκηνοθέτης Μπρέιντι Κορμπέ (μεγάλο ταλέντο του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου) θα ακολουθήσει από κοντά τον Λάζλο στην Οδύσσεια του και θα στήσει ένα πανέμορφο στην όψη ταξίδι απομυθοποίησης της Αμερικής με φόντο την εποχή που το αμερικανικό όνειρο, ως όρος, ίσχυε και με το παραπάνω. Γιατί κάτι που επίσης η ταινία επισημαίνει, είναι ότι όμορφο με όρους πολιτισμού έχει η «Αγρια Δύση», το οφείλει στην Ευρώπη.
Υποψήφιο για δέκα Οσκαρ ανάμεσα στα οποία τα καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και Α ανδρικού ρόλου, το «The brutalist», περισσότερο από ταινία είναι μια εμπειρία που άπαξ και την βιώσεις, μπορεί να μείνει μέσα σου για πάντα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr