Ένας άντρας με μια φίλη του σχεδιάζουν να σκοτώσουν τον πλούσιο ρώσο εραστή της κοπέλας, αλλά το σχέδιό τους στραβώνει όταν το γυναικείο ρομπότ ερωτικής συντροφιάς του άντρα αυτονομείται συναισθηματικά κι εναντιώνεται στις εντολές που του δίνονται.
Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που αποτελεί το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χάνκοκ, γραμμένο από τον ίδιο, σ’ ένα σενάριο με πλήθος επιρροών, από τον «Εξολοθρευτή» («The Terminator», Τζέιμς Κάμερον, 1984) και τις «Γυναίκες του Στέπφορντ» («The Stepford Wives», Φρανκ Οζ, 2004) μέχρι το «Ex Machina» (Άλεξ
Γκάρλαντ, 2014) και τον «Αόρατο Άνθρωπο» («The Invisible Man», Λη Γουανέλ, 2020).
Η γυναικεία κακοποίηση συνδυασμένη με προβληματισμούς για την τεχνητή νοημοσύνη, με την ταινία να ενδιαφέρεται περισσότερο για την πρώτη παρά για τους δεύτερους, στους οποίους απαντάει προκειμένου να υποστηρίξει τη φεμινιστική της στάση. Συνοπτικά, οι μηχανές μπορούν κι αυτές να έχουν ψυχή και ν’ αυτονομηθούν, κάτι που όμως δεν είναι επίφοβο, αφού πρόκειται για -κακοποιημένες- γυναίκες, συνεπώς η ενδυνάμωση κι η αυτονομία τους είναι το ζητούμενο.
Το επιμύθιο είναι συζητήσιμο, αλλά τουλάχιστον η πλοκή είναι γεμάτη και γρήγορη, και το καστ εξαιρετικό, ώστε αν κανείς παραβλέψει περιστασιακές σκηνοθετικές επιπολαιότητες, απολαμβάνει ένα από τα πιο καλοστημένα θρίλερ της χρονιάς.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr