Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο νεαρός μουσικός της φολκ, Μπομπ Ντίλαν, φτάνει στη Νέα Υόρκη για να επισκεφτεί το είδωλό του, Γούντι Γκάθρι, στο νοσοκομείο και να ενταχθεί στη μουσική σκηνή της πόλης. Αυτό που θα καταφέρει, είναι να γίνει ένας από τους εμβληματικότερους καλλιτέχνες στην ιστορία της μουσικής.
Μουσική βιογραφία βασισμένη στο βιβλίο του Ιλάιτζα Γουόλντ «Dylan Goes Electric!», που εκδόθηκε το 2015. Μία από τις πιο διακεκριμένες ταινίες της χρονιάς, είναι υποψήφια για οχτώ Όσκαρ: ήχου, κοστουμιών, διασκευασμένου σεναρίου, β’ γυναικείου ρόλου για τη Μπάρμπαρο, β’ ανδρικού για τον Νόρτον, α’ ανδρικού για τον Σαλαμέ, σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας.
Ευτυχώς το σενάριο αποφεύγει τα κοινότοπα σκαμπανεβάσματα της πορείας του τραγουδιστή που βλέπουμε συνήθως στις ταινίες του είδους. Εστιάζει στην πρώιμη περίοδο της καριέρας του και σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως η προσωπική κι υφολογική του εξέλιξη, η πολιτική του στάση, η προσπάθειά του ν’ αποφύγει την τυποποίηση κι η σχέση του με τους μέντορές του, τους συναδέλφους του και το κοινό.
Ο Σαλαμέ είναι εξαιρετικός όπως προσαρμόζει φωνή και παράστημα, παίζοντας κιθάρα κι αποδίδοντας ο ίδιος τα τραγούδια, ξεκινώντας διστακτικά και προχωρώντας από την αφέλεια στην αυξανόμενη αυτοπεποίθηση που μετατρέπεται περιστασιακά σε έπαρση, χωρίς ποτέ να προδίδει την εσωστρέφεια και την αυτάρκεια του καλλιτέχνη.
Αξιοσημείωτο, το ότι ο σκηνοθέτης Μάνγκολντ αξιοποιεί την ευκαιρία να δημιουργήσει εδώ ένα μικρό προσωπικό φιλμογραφικό σύμπαν, παρέχοντας σημαντικό χώρο στην πλοκή για τον Τζόνι Κας (ερμηνευμένο από τον Μπόιντ Χόλμπρουκ), με τον οποίο ο Ντίλαν αλληλοθαυμαζόταν, και τη βιογραφία του οποίου έχει επίσης σκηνοθετήσει ο ίδιος στο αξιόλογο «Walk the Line» (2005) με τον Χοακίν Φίνιξ στον ομώνυμο ρόλο.
Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr