Κάποτε στη Μασσαλία
Στις 5 Νοεμβρίου 2018 δυο παλιά πενταώροφα κτίρια κατέρρευσαν ξαφνικά στο κέντρο της Μασσαλίας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οκτώ άνθρωποι. Το τραγικό δυστύχημα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών εναντίον των ιδιοκτητών και του δήμου κατηγορώντας τους για την άθλια κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα δύο κτίρια.
Η ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν «Και η γιορτή συνεχίζεται» (Et la fete continue!) είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που σχετίζονται με το κίνημα που δημιουργήθηκε μετά το δυστύχημα.
Η Ροζά εργάζεται ως νοσοκόμα και συμμετέχει ενεργά στα κοινά. Η Αλίς είναι ηθοποιός και οργανώνει δράσεις στη γειτονιά. Ο γιος της Ροζά, ο Σαρκίς, αρμενικής καταγωγής και ιδιοκτήτης ενός καφέ, είναι ερωτευμένος με την Αλίς και οι δυο νέοι σχεδιάζουν να παντρευτούν. Ο Ανρί πατέρας της Αλίς, μόλις έχει συνταξιοδοτηθεί και προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την κόρη του. Ο Αντόνιο, αδελφός της Ροζά, είναι βαμμένος κομμουνιστής. Η Ροζά συμμετέχει σε μια διακομματική επιτροπή που προσπαθεί να βρει κοινό τόπο και κοινό υποψήφιο για να διεκδικήσει το δήμο της πόλης. Παράλληλα, μαζί με την Αλίς και το γιο της συμμετέχουν στην ομάδα που διεκδικεί τη μετονομασία της πλατείας όπου έπεσαν τα κτίρια σε «πλατεία 5ης Νοεμβρίου». Η εμφάνιση του Ανρί θα κάνει τη Ροζά να συνειδητοποιήσει ότι η ζωή δεν έχει τελειώσει και μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά της.
Μια δυνατή ταινία, με έντονη ακτιβίστικη, πολιτική οπτική με πρωταγωνιστές τους πολίτες που διεκδικούν, αγωνίζονται και οραματίζονται. Αλλά και κριτική οπτική στην αδυναμία της Αριστεράς να βρει κοινό βηματισμό. Λέει σε κάποια συνάντηση η Ροζά: «Μόνο για το παρελθόν μιλάτε. Όλοι έχουμε ένα παρελθόν όχι πάντα ελκυστικό, σαράντα χρόνια ήττες. Οι Ανυπότακτοι (σημ.: Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν) δεν θέλουν τους Σοσιαλιστές. Οι άθεοι κομμουνιστές θέλουν να “αναστηθούν”. Οι Οικολόγοι να αλλάξουν την κοινωνία… χωρίς να την αλλάξουν. Και οι επιτροπές πολιτών δεν λερώνουν τα χέρια τους με την πολιτική. Δεν κερδίζουμε όταν κάνουμε το παν για να χάσουμε».
Ταινία πολιτική αλλά και ταινία βαθιά ανθρώπινη που μας υπενθυμίσει ότι τρέχουμε για τα “μεγάλα” κι αφήνουμε τα μικρά, που τελικά είναι πιο μεγάλα από τα “μεγάλα”.
Τέλος, μια ταινία για τη Μασσαλία, αυτήν την τόσο ιδιαίτερη πόλη της Γαλλίας, που από τότε που την ίδρυσαν οι Φωκαείς δεν έπαψε να είναι πέρασμα ανθρώπων και πολιτισμών.
Ένα μωσαϊκό ανθρώπινων σχέσεων και συμπεριφορών, ένας προβληματισμός για την απαξίωση της πολιτικής για την οποία όμως δεν ευθύνονται πάντα οι άλλοι. Και βέβαια μια ταινία αφιερωμένη στους νεκρούς της πλατείας 5ης Νοεμβρίου.
Ο χαρακτήρας της Ροζά είναι εμπνευσμένος από την γιατρό και πολιτικό Μισέλ Ρουμπιρολά.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com