Η πολιτική και ο αγώνας μιας ομάδας αριστερών πολιτών να αλλάξουν την κοινωνική πορεία της πόλης τους στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές αναμιγνύονται έντεχνα και με εξαίρετο ρυθμό μέσα από τη σχέση που αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσα στην αρχηγό τους (την 60χρονη Ρόζα) κι έναν άντρα, στη δοσμένη με χιούμορ, φρεσκάδα, ανθρωπιά και με ντοκιμαντερίστικη λεπτομέρεια, ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν.
Με έξι νεκρούς, ύστερα από την κατάρρευση δύο πενταόροφων κτιρίων σε μια λαϊκή συνοικία της Μασσαλίας, η 60χρονη αρμενικής καταγωγής Ρόζα (απολαυστική στο ρόλο η Αριάν Ασκαρίντ), αναφορά στη Ρόζα Λούξεμπουργκ (όνομα που της δόθηκε από τον κομμουνιστή πατέρα της) και η πολύ νεότερη της, Λόλα, αγωνίζονται με πάθος για την αλλαγή στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές με τους κατοίκους της συνοικίας, σπρωγμένους από τη ντροπή το θυμό και την οργή, να έχουν κάνει κατάληψη της τοπικής εκκλησίας μέσα από την οποία οργανώνουν καιημερινά τη δράση τους.
Συναντήσεις, σχέδια, ακτιβισμός, οικογενειακές σχέσεις και έρωτες, κάτω από το βλέμμα του αγάλματος του τυφλού Ομήρου που τιμούν οι κάτοικοι της περιοχής («Αγαπητέ μου Όμηρε στην επίθεση!», κραυγάζει μια στιγμή ένα από τα πρόσωπα της ταινίας), σύμβολο της αποικίας που έφτιαξαν εκεί οι Φωκαείς, δείγμα συνάντησης δύο μεσογειακών πολιτισμών, παρόλο που μέλος της αρμενικής οικογένειας επιμένει, χιουμοριστικά, πως η πόλη ανήκει περισσότερο στους Αρμενίους που την εποχή μας την κατοικούν (μαζί και ο Γκεντιγκιάν που είναι η γενέτειρα του και στην οποία επιστρέφει συχνά στα έργα του), παρά οι Φωκαείς πριν από τόσους αιώνες.
Ηθοποιοί και θέματα τακτικά στις ταινίες του Γκεντιγκιάν («Η ελπίδα του κόσμου», «Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα», «Ο μίτος της Αριάν», «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο»), επανεμφανίζονται στη νέα του αυτή ταινία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα του 2018 (από την κατάρρευση των πολυκατοικιών μέχρι τη νίκη το 2020 της αριστερής υποψήφιας που διατέλεσε δήμαρχος για πέντε μόνο μήνες), μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε μια άλλη πλευρά της Μασσαλίας και της μυθολογίας της, μέσα από ένα θέμα όπου η πολιτική, παρόλο που είναι στο κέντρο, μας αφήνει το χώρο, όπως και στις ταινίες του Κεν Λόουτς, να γνωρίσουμε τα πρόσωπα, τα προβλήματα και τους αγώνες τους, που με πάθος, ανθρωπισμό, και πάνω από όλα, αλληλεγγύη, αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή ενάντια σ’ αυτήν που τους έχει επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός. Ένας αγώνας που, όπως και μια γιορτή, να συνεχίζεται.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr