Ο Μπλέικ (Κρίστοφερ Άμποτ του “Girls” και του “Poor Things”) βλέπει τον γάμο του στα όρια της επιβίωσης και πείθει την σύζυγό του Σάρλοτ (Τζούλια Γκάρνερ του “Ozark”) να πάρουν την μικρή κόρη τους και να πάνε να περάσουν κάποιες μέρες στο πατρικό του Μπλέικ, σε μια αγροτική περιοχή του Όρεγκον. Φτάνοντας εκεί όμως τη νύχτα, θα τους επιτεθεί ένα μυστηριώδες τρομακτικό πλάσμα. Θα προλάβουν να κλειστούν μες στο σπίτι, όμως ο Μπλέικ νιώθει ήδη παράξενα…
Νέα διασκευή του κλασικού κινηματογραφικού τέρατος, δια χειρός Λι Γουάνελ (του πολύ καλού “The Invisible Man” και του ακόμα καλύτερου “Upgrade”) που όμως σε αντίθεση με την προηγούμενη τέτοια τερατο-ταινία του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά δεν λειτουργεί. Το “Invisible Man” διέθετε μια πολύ δυνατή αλληγορία κομμένη και ραμμένη πάνω στα μέτρα μιας ιστορίας τρόμου που έτσι κι αλλιώς ήταν καθηλωτική (και διασκεδαστική). Αυτός όμως ο “Λυκάνθρωπος” μοιάζει να έχει προέλθει από 3-4 διαφορετικές μισοδουλεμένες αρχικές ιδέες, κάθε μία εκ των οποίων εγκαταλείπεται κάπου στα μισά.
Η ταινία είναι υπερβολικά σοβαρή και καθόλου διασκεδαστική, τα εφέ και το μακιγιάζ δεν λειτουργούν σε αυτό το πλαίσιο (κάτι που με πονά να παραδεχτώ, καθώς πραγματικά εκτιμώ την χειροποίητη υφή του φιλμ) κι ιστορία τελικά εγκλωβίζεται και επαναλαμβάνεται σε ένα άκρως περιορισμένο περιβάλλον δράσης χωρίς να λέει τίποτα συγκροτημένο. Ο Γουάνελ σκηνοθετεί με νεύρο και με αρκετές οπτικές ιδέες, αλλά το αποτέλεσμα εν τέλει δεν δικαιώνει το εγχείρημα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr