Η Ρόζα μοιράζεται μεταξύ της οικογένειάς της, της εργασίας της και της πολιτικής της δέσμευσης... Ομως οι «ψευδαισθήσεις» της ξεθωριάζουν. Ολοι εναποθέτουν πάνω της την ελπίδα τους για μία ένωση της ευρύτερης Αριστεράς και των Οικολόγων, όμως η Ρόζα ερωτεύεται τον Ανρί και θα βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα... Είναι αργά πια για να πραγματοποιήσει τα όνειρά της;
Για αυτήν την ταινία δεν θα μας έφτανε ολόκληρη η σελίδα να αναλύσουμε πόσο απογοητευτήκαμε από τον Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, έναν από τους αγαπημένους σκηνοθέτες της στήλης. Τι να πρωτοπούμε; Για τις εκλογικές αυταπάτες; Την ηττοπάθεια; Τη συναίνεση που αποπνέει; Τη «γραφικότητα» με την οποία αντιμετωπίζει τους αγωνιστές; Την αντιμετώπιση ενός κομμουνιστή ως «απαρχαιωμένου» μποέμ; Τις κοινές δράσεις γειτονιάς (π.χ. βάψιμο ενός σχολείου) που μοιάζουν σαν επαναστατική διαδικασία; Ολόκληρη η ταινία μοιάζει σαν το τσιτάτο ...«Εκτός από τον καπιταλισμό υπάρχει και η μοναξιά», και μας επιβεβαιώνει η ίδια η ταινία, όταν η δυναμική αγωνίστρια επιλέγει τον έρωτα και αποσύρεται από τις συλλογικές διαδικασίες. Και όλα αυτά στη Μασσαλία, που έσφυζε από εργατικούς αγώνες εκείνη τη χρονιά που γυρίστηκε η ταινία. Αλλά είναι δυνατόν, όταν το Γαλλικό ΚΚ έχει απεμπολήσει προ πολλού το σφυροδρέπανο, να περιμένουμε θαύματα από τους διανοούμενους; Απαντάμε σε αυτό το ρητορικό ερώτημα. Εντάξει, θαύματα δεν περιμένουμε, αλλά περιμένουμε από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη να συνεχίσει στο υπέροχο κοινωνικό σινεμά καταγγελίας που μας έχει συνηθίσει. Τουλάχιστον.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr