Στη Βομβάη, η ρουτίνα της νοσοκόμας Πράμπα ταράζεται όταν λαμβάνει ένα απροσδόκητο δώρο από τον εν διαστάσει σύζυγό της. Η νεότερη συγκάτοικός της, Ανού, προσπαθεί μάταια να βρει ένα κρυφό σημείο στην πόλη για να μπορεί να απολαύσει την οικειότητα με το αγόρι της. Ενα ταξίδι σε μια παραλιακή πόλη τους επιτρέπει να βρουν έναν χώρο για να εκδηλωθούν οι επιθυμίες τους.
Σίγουρα κάνοντας τον απολογισμό της χρονιάς θα θυμηθούμε το «Ολα Οσα Φανταζόμαστε ως Φως» σαν μια από τις καλύτερες ταινίες της, όμως δεν έχει τη σεναριακή στόφα εκείνης που θα μας κόψει την ανάσα. Είναι μια ταινία που πατάει στα χνάρια του σπουδαίου Σαγιαζίτ Ράι («Η τριλογία του Απού»), μια ταινία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης στην Ινδία. Περιγράφει τις δυσκολίες τους, τους προβληματισμούς τους, τους πόθους τους, τους φόβους τους, τις άμυνές τους, τις διαψεύσεις τους, το ξεπέρασμα των ορίων τους, έχει συνταρακτικές εικόνες της καθημερινής Βομβάης, μα... Μα δεν έχει μια στιβαρή «ιστορία» να σε κρατήσει, γιατί έχει μια ντοκιμαντερίστικη χροιά, μια καταγραφική «αφέλεια» θα λέγαμε. Η «ιστορία» βρίσκεται στα κάδρα της φτώχειας, στα βλέμματα των πρωταγωνιστών, στην απουσία του φωτός ή για την ακρίβεια στο βαθύ μπλε της σύνθλιψης, όμως μην περιμένετε πολλά από το μυθοπλαστικό της στοιχείο. Τούτη η ταινία διεκδικεί τον θεατή με τη λιτότητα και τον ράθυμο ρυθμό της. Είναι σινεμά παρατήρησης και σαν τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr