Γενναία ερμηνεία αλλά δεν υπάρχει ταινία
Στην τελευταία και πολυσυζητημένη ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο που το 2017 με το «Να με φωνάζεις με το όνομά μου», κατέκτησε κάτι σαν τoν θρόνο του επίσημου πρεσβευτή του art house queer cinema παγκοσμίως, ο Ντάνιελ Κρεγκ, στα 56 του, με πάθος σχεδόν βουλιμικό, «μουτζουρώνει» όσο πιο σκληρά μπορεί την εικόνα του Τζέιμς Μποντ (που ασφαλώς θα τον ακολουθεί πάντα).
Το κάνει για να δώσει – θαρρείς με το ζόρι – μια γενναία ερμηνεία στον ρόλο του ομοφυλόφιλου, εξαρτημένου από την ηρωίνη Αμερικανού που περιφέρεται στο Μεξικό και άλλες χώρες της Νοτίου Αμερικής στη δεκαετία του 1950 (ίσως του1960 – δεν καθορίζεται). Η γνωριμία του με έναν νεότερο γκέι άντρα (Ντριου Στάρκεϊ) θα παίξει ρόλο καταλυτικό στο «ταξίδι» του.
Και κάπου εκεί, στη μέση της παραπάνω από δύο ώρες διάρκειάς της, αυτή η τόσο καταπιεστική ταινία, ουσιαστικά τελειώνει. Στερεύει. Δεν έχει τίποτ’ άλλο να δώσει. Το σενάριο (του Γκουαντανίνο) ακολουθεί το ομότιτλο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Μπάροουζ, βιβλίο που στηρίχθηκε στις προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα.
Αν όμως στις σελίδες του βιβλίου οι σκέψεις, ο τρόμος, τα οράματα και η απελπισία, ο εφιάλτης εν ολίγοις του κεντρικού ήρωα είναι στοιχεία που λειτουργούν αποτελεσματικά και με έναν εσωτερικό (όπως πρέπει) τρόπο, η μεταφορά τους σε εικόνες δεν είναι παρά μια συρραφή επαναλαμβανόμενων σκηνών απελπισμένης αναζήτησης ηρωίνης και ανδρικού σεξ που κάποια στιγμή, απλώς σε εξουθενώνει.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr