Ο Γουίλιαμ Λι, ένας Αμερικανός στην Πόλη του Μεξικού στις αρχές του '50, περνά τις μέρες του σχεδόν εντελώς μόνος. Η συνάντησή του με τον Γιουτζίν Αλερτον, έναν νέο φοιτητή και πρώην στρατιώτη στην πόλη, του δείχνει για πρώτη φορά ότι μπορεί τελικά να είναι δυνατό να δημιουργήσει μια στενή σχέση με κάποιον.
Ο Γκουαντανίνο στηρίζεται στο ομώνυμο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Μπάροουζ, που γράφτηκε το 1952 αλλά εκδόθηκε 3 δεκαετίες αργότερα, μόλις το 1985. Είναι αλήθεια ότι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης δεν είναι από τους αγαπημένους της στήλης, κυρίως γιατί θεωρούμε ότι κάνει ένα σινεμά στιλιζαρισμένου εντυπωσιασμού, σαν διαφημιστικό μεγάλου οίκου ραπτικής, χωρίς ιδιαίτερη ουσία, με σκοπό την - ας πούμε - πρόκληση του ενδιαφέροντος. Ετσι λοιπόν κι εδώ παίρνει ένα μυθιστόρημα της γενιάς των μπιτ και του αφαιρεί, εκτός από ολόκληρο το κοινωνικό περιεχόμενο, ακόμα και τις πιο εσωτερικές του διαστάσεις και ανησυχίες. Για να εξηγηθούμε, ο Γκουαντανίνο απονεκρώνει τον ήρωά του και τον ξεκόβει από τις ιστορικές συνθήκες που έζησε, εστιάζοντας σε αυτό που θεωρεί πρωτεύον, την ομοφυλοφιλική του διάσταση. Ομως καμία διάσταση ενός ήρωα, όταν είναι ξεκομμένη από την ολότητά του και το περιβάλλον του, δεν «λειτουργεί» στον θεατή, γιατί μοιάζει λειψή. Μόνο και μόνο την εισαγωγή του συγγραφέα στην έκδοση του βιβλίου να διαβάσει κανείς, αντιλαμβάνεται ότι ο Γουίλιαμ Λι, δηλαδή ο Μπάροουζ, προσπαθεί να επιβιώσει από ένα απόλυτο εσωτερικό έρεβος και δεν βρίσκει διέξοδο πουθενά. Εχει πάει στο σταυροδρόμι των κόσμων, που είναι το Μεξικό του '50 και στο οποίο συνυπάρχουν η απόλυτη φτώχεια, οι εγκληματίες ναζί που διέφυγαν, πορνεία, ναρκωτικά κ.λπ., για να βρει γιατρειά... Πώς το ατσαλάκωτο, στουντιακό, ολόφωτο, πλουμιστό βλέμμα του σκηνοθέτη απηχεί αυτό το έρεβος και αυτές τις συνθήκες; Μοιάζει λες και όχι μόνο δεν έχει διαβάσει τη λογοτεχνία της περιόδου αλλά ούτε καν «γνωρίζει» τη θέση των ομοφυλόφιλων του '50 στις ΗΠΑ, πόσο δε μάλλον την κοινωνική κατάσταση της εποχής συνολικότερα. Οπως φαίνεται, λοιπόν, δεν εξερεύνησε ούτε το βάθος του κειμένου ούτε την περίοδο άρτια. Το γεγονός ότι ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι καλός ηθοποιός δεν αμφισβητείται ακόμα και στον 007, εδώ όμως φαίνεται να υπηρετεί καλά το όραμα του σκηνοθέτη.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr