Η ζωή μας αιφνιδιάζει πυροβολώντας την ευτυχία.
Το ζευγάρι Μάριαμ Μογκαντάν-ΜΠεχτάς Σαναεχά μας δίνει μετά την «Μπαλάντα της Λευκής Αγελάδας» μια ανθρώπινη ιστορία με τις απαραίτητες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που, βέβαια σχετίζονται με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση στο Ιράν. Ωστόσο ο πυρήνας της ιστορίας είναι ανθρωποκεντρικός και θέτει ερωτήματα για τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, ανεξάρτητα με καταγωγή, κοινωνική τάξη και φύλο. Η 70άχρονη Μαχίν χήρα εδώ και 30 χρόνια, αποφασίζει μα δώσει τέλος στην μοναξιά της, παίρνοντας πρωτοβουλία που, θα ζήλευε και η πιο μοντέρνα φεμινίστρια.
Προτείνει σε έναν συνομήλικό της ταξιτζή, να πάει στο σπίτι της. Ο Φαραμάρζ αποδέχεται την πρόσκληση και βρίσκονται και οι δύο, στο σαλόνι του σπιτιού της Μαχίν, όπου συζητούν και πίνουν, αμφότεροι έμπλεοι χαράς. Δύο μοναξιές σμίγουν η μία με την άλλη, για να δημιουργηθεί η πολυπόθητη παρέα-συντροφιά, μία κατεξοχήν κατάσταση που, προσιδιάζει στην ανθρώπινη υπόσταση. Στην εποχή που το κουμάντο έχει η τεχνολογία και όχι οι χειριστές της, η δια ζώσης επικοινωνία, γίνεται επιτακτική ανάγκη, ώστε να μην αλλοιωθεί ο άνθρωπος ως κοινωνική οντότητα, ή να μετεξελιχθεί σε κάτι άλλο, πέρα από τα θετικά εγνωσμένα.
Ο ρυθμός της αφήγησης είναι αργός, αλλά διάχυτος από ανθρωπιά, τρυφερότητα και ζεστασιά. Το ερώτημα είναι σαφές. Είναι η ζωή για όλους και σε όλες τις ηλικιακές φάσεις; Και σν ναι, ή όχι, ποιος το καθορίζει; Ο οικογενειακός περίγυρος, ο κοινωνικός περίγυρος, οι πολιτικοί θεσμοί, η θρησκεία, η ατομική βούληση, η συγκυρία, το πολιτισμικό υπόβαθρο; Ποιος απ’ όλους τούτους τους παράγοντες νομιμοποιείται ηθικά να καθορίζει τη ζωή ενός ανθρώπου; Και τελικά αυτό που καθένας από μας επιθυμεί, είναι απόρροια της ιδίας βούλησης αυτής καθαυτής, ως έκφραση ελευθερίας ή μήπως είναι αυτό που μας υπαγορεύουν τα κοινωνικά συμφραζόμενα; Συχνά πυκνά οι επιλογές μας δεν είναι ανεξάρτητες από την πολιτική βούληση, ως επιβολή με έμμεσο ή άμεσο τρόπο από την εκάστοτε πολιτική ή και θρησκευτική εξουσία.
Η ιστορία των Μάριαμ Μογκαντάν-ΜΠεχτάς Σαναεχά είναι γλυκόπικρη και αληθοφανής, μα με απαισιόδοξο κλείσιμο. Μπορεί η ευτυχία να μην μας αιφνιδιάζει, αλλά ξέρει η ζωή να μας αιφνιδιάζει πυροβολώντας την ευτυχία. Με τις εξαιρετικές ερμηνείες των Λίλι Φαρντπουρ, Εσμαέλ Εραμπί που διακρίνονται από μειλιχιότητα και αυθεντικότητα. Ως επιμύθιο επισημαίνω, πως τελικά οι ανάγκες του ανθρώπου δεν καθορίζονται απαραίτητα από το φύλο. Η δε μοναξιά είναι αβάσταχτη για όλους, ανεξάρτητα με τη διαχείριση που κάνει ο καθένας.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress