Και γιατί να μην δούμε ότι σε κάθε σώμα - είμαστε όλοι μεταλλαγμένοι! Ο άνθρωπος ο ίδιος είναι μια διαρκής αυτοσυντηρούμενη μετάλλαξη με τις προβολές του νου του ως "Χρόνος "και "Πολιτισμός" - υπάρχει η δυνατότητα και μια διαρκής διδαχή να απορροφηθεί, και το πνεύμα να συνειδητοποιηθεί και η καρδιά να αισθανθεί;
Γιατί να μην δούμε αυτό το φιλμ -πέρα από τα κάθε είδους σεναριακά παιχνίδια ή τα σχόλια (σύμφωνα με την κυρίαρχη τάση της εποχής) για την Πατριαρχία αλλά και την ουσία και την ευαισθησία της Θηλυκής υπόστασης!- και σαν ένα ευαίσθητο σουρεαλιστικό παραμύθι αυτογνωσίας, με τα χρώματα μιας altered reality Λισαβώνας γεμάτης αερόπλοια να στροβιλίζονται στην επαφή μας με το έργο ως δείγμα υψηλής αισθητικής;Γιατί να μην δούμε εν τέλει το Σινεμά, στην ιδιαίτερη φαινομενολογία του, ως αυτό που είναι πρώτα από όλα; Ιστορίες που διηγούμαστε με cut ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι: 24 καρέ;
Γιατί να μην το δούμε σαν ένα δυνατό έργο με τη δική του αυτόνομη δυναμική το Poor things και να εμπνευστούμε από το ρομαντισμό και την μελαγχολία του που αποκαλύπτεται στο τέλος ως αισθησιακότητα, σώματος και καρδιάς; Γιατί να μην στόχαστούμε πάνω στο μινιμαλιστικό του ασπρομαύρο της αρχής που θα γίνει μετά ένα πληθωρικό παιχνίδι σχημάτων και χρωμάτων;Γιατί να πούμε τόσα έξωκειμενικά πράγματα για την κοινωνιολογία της ταινίας, τα τεχνοκρατικά επιβουλεύματα και όλες αυτές τις αναφορές σε "κάτι άλλο" εκτός της, αντί να αφήσουμε τον εαυτό μας να βυθιστεί στο ίδιο το κείμενο-τριπ-ταινία; Κάθε ταξίδι τέτοιας εμβέλειας όταν εκφράζεται με την φόρμα του κινηματογραφικού μέσου, έχει πάρα πολλά να πει, εάν επιτρέψεις στον εαυτό σου, να διανοιχθεί σε αυτό.
Αυτό είναι λοιπόν το Poor Things του Γιώργου Λάνθιμου, με μια πλειάδα εκπληκτικών ερμηνειών (Στόουν, Ράφαλο, Νταφόε κ.α) να συντείνουν στην μορφοποίηση αυτού του γοητευτικού οικοδομήματος και στην εκπομπή διαρκούς ενέργειας -πρόκλησης προς στοχασμό! Φυσικά αυτό το σινεφίλ πόνημα δεν είναι τίποτε λιγότερο από μία αξιοπρόσεκτη ταινία που μπορεί μεν να μην φθάνει στο επίπεδο επικών κινηματογραφικων αινιγμάτων σαν τη "Ζώνη του Ενδιαφέροντος", που επανακαθορίζουν το ίδιο το Σινεμά, αλλά που σαφέστατα στέκεται επάξια ανάμεσα στις καλύτερες δημιουργίες της χρονιάς και είναι μια τέτοια!
Γιάννης Ραουζαίος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα myfilm.gr