Οχι όλα αλλά κάποια τραγούδια του Βρετανού τραγουδιστή με τον θυελλώδη βιο Ρόμπι Γουίλιαμς είχαν και εξακολουθούν να έχουν θετική ανταπόκριση παγκοσμίως. Κλασικό παράδειγμα το «Feel» που ακούγεται ακόμα στα ραδιόφωνα. Οπότε μια βιογραφική ταινία για την ιστορία του, γυρισμένη σε μια εποχή συνωστισμού βιογραφικών ταινιών γύρω από πρόσωπα της μουσικής (θυμίζω εδώ τις διαστάσεις θριάμβου που έχει πάρει στην Ελλάδα το «Υπάρχω» για τον Στέλιο Καζαντζίδη), δείχνει από την αρχή κάπως υπερβολική.
Εκτός βέβαια αν είσαι Βρετανός γιατί στην χώρα του, τον Ρόμπι Γουίλιαμς τον θεωρούν όντως σπουδαία υπόθεση. Αλλά και πάλι, σαν να μην έφτανε το γεγονός ότι ο Γουίλιαμς είναι μάλλον «μικρός» για να γίνει από τωρα ένα biopic για αυτόν, η σκηνοθετική προσέγγιση του Μάικλ Γκρέισι (στην οποία λόγο είχε ο ίδιος ο Γουίλιαμς), είναι τόσο ριψοκίνδυνη που καταλήγει αυτοκαταστροφική.
Ο Γκρέισι παρουσιάζει τον Γουίλιαμς με την μορφή μαϊμούς κάνοντας (προφανώς) μια σημειολογική αναφορά στο «Me and my monkey», μια μεγάλη επιτυχία του δεύτερου. Φανταστείτε, ο σκηνοθέτης που ακολούθησε τον Γουίλιαμς για περισσότερο από ένα έτος κατά τη διάρκεια ηχογραφησεων του στο Λος Αντζελες προκειμένου να τον κατανοήσει ακούγοντάς τον να αφηγείται την ιστορία του (ηχογραφήσεις του Γουίλιαμς ακούγονται στo «Better man»), γύρισε την ταινία με ένα ζώο στην θέση του.
Για ποιο λόγο; Προφανώς για να ξεφύγει από το κλισέ με ηθοποιούς που θα έμοιαζαν ή δεν θα έμοιαζαν με τον Γουίλιαμς, ο οποίος μάλιστα, συν τοις άλλοις υποστήριξε την ταινία λέγοντας πως έτσι (ως μαϊμού) «βλέπει» τον εαυτό του. Καλές όλες αυτές οι προθέσεις, όμως το τρικ δεν λειτουργεί. Για να είμαι δίκαιος, θα πω ότι η ιστορία έχει τα συστατικά για να προκαλέσει ενδιαφέρον γιατί δείχνει το πως το φτωχό, λαϊκό, ανάγωγο παιδί, κατάφερε πιο πολύ με το θράσος και λιγότερο με το ταλέντο του, να ξεφύγει από την μιζέρια λονδρέζικου περιθωρίου της δεκαετίας του 1980 και να γίνει βασιλιάς της ποπ.
Και ναι από κάποια στιγμή συνηθίζεις την εικόνα της μαϊμούς στην θέση του. Ως και συγκίνηση βγάζει. Αλλά ως σύνολο το «Better man» είναι κουραστικό και εν τέλει, μπανάλ. Και όσο για τον Γουίλιαμς, ε εδώ που τα λέμε δεν είναι (ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει) τραγουδιστής με εκτόπισμα παρόμοιο με του Τζον Λένον, του Φρέντι Μέρκιουρι, της Εϊμι Γουάινχαουζ ή ακόμα και του Ελτον Τζον ώστε να δικαιολογείται τόσο σύντομα, μια ταινία για αυτόν.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr