Από τους ταλαντούχους σκηνοθέτες του αμερικανικού σινεμά της τελευταίας δεκαετίας, o Ρόμπερτ Εγκερς δίνει πάντα σημασία στην δύναμη της εικόνας • αρκεί να θυμηθούμε τον «Φάρο», την ταινία η οποία το 2019 τον έβαλε στον χάρτη των νέων Αμερικανών auteur. Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις το αισθητικό αποτέλεσμα του οράματός του είναι ακρότητες που ναι μεν προκαλούν εντυπωσιασμό, όμως ενίοτε και παρά την απολύτως καλλιτεχνική τους άποψη, απωθούν.
Αυτό το στοιχείο του Εγγερς αναπτύσσεται διαφορετικά στον «Νοσφεράτου», μια ταινία που έχει πίσω της «βαριά» φανέλα καθώς στα θεμέλιά της βρίσκεται η κλασική ταινία του βωβού κινηματογράφου «Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου» (1922) του Φ. Γ. Μουρνάου • κορωνίδα στον κινηματογράφο του φανταστικού και του αποκρυφισμού.
Στην καρδιά του, ο «Νοσφεράτου» είναι μια πολύ αλλόκοτη, σχεδόν διεστραμμένη ερωτική ιστορία και όλα εδώ ξεκινούν όταν ο υπάλληλος ενός μεσιτικού γραφείου στη Γερμανία (Νίκολας Χάουλτ), αφήνει την γυναίκα του μόνη προκειμένου να ταξιδέψει σε κάποιο απομακρυσμένο σημείο της Τρανσυλβανίας για την επικύρωση του συμβολαίου αγοράς ενός σπιτιού στη Γερμανία που θέλει να αγοράσει ένας πάμπλουτος αλλά μυστηριώδης Κόμης, ο Ορλόκ.
Το ταξίδι του υπαλλήλου είναι ένας Γολγοθάς στα χιόνια αλλά από την στιγμή που θα βρεθεί στον πύργο του Ορλόκ, θα γίνει ένας εφιάλτης • ένα ψυχεδελικό ταξίδι μέσα στις σκιές των διαδρόμων και τα αφαιρετικά αλλά τρομακτικά σκηνικά της οικίας ενός βαμπίρ. Συγκρινόμενη με τον «Φάρο», η νέα ταινία του Εγγερς είναι μια παραγωγή πολύ μεγαλύτερου μεγέθους, ακριβότερη (και φαίνεται), πιο «ιλουστρασιόν» και σίγουρα πολύ πιο φαντεζί αλλά με έναν μινιμαλιστικό τρόπο.
Σίγουρα αυτός ο νέος «Νοσφεράτου» είναι πάνω από όλα μια ταινία με μεγάλη εικαστική δύναμη. Όμως παρακολουθώντας την, ενώ από την μια νιώθεις κατάπληκτος από την αισθητική του γοτθικού τρόμου που αποτυπώνει υπέροχα ο διευθυντής φωτογραφίας Τζάριν Μπλάσκε από την άλλη, αυτή η τόσο προσεγμένη δουλειά είναι ο λόγος που η ίδια η ιστορία αποδυναμώνεται.
Ενώ η ηρωίδα που υποδύεται η Λίλι Ρόουζ Ντεπ, η σύζυγος του μεσίτη, είναι το βασικό πρόσωπο με τον πιο κομβικό ρόλο στην ιστορία, η παρουσία της στην ταινία δείχνει τόσο ασήμαντη που σχεδόν την ξεχνάς. Επίσης, το γεγονός ότι για την αποκρυστάλλωση του οράματός του ο Εγγερς προσπάθησε να εντάξει δάνεια από άλλες ταινίες τρόμου, π.χ. τον «Εξορκιστή», ή την «Μούμια», σε αφήνει αμήχανο • θα μπορούσες ακόμα να πεις ότι δεν ταιριάζουν με το «σώμα» αυτής της ταινίας.
Αλλά το πιο μεγάλο μειονέκτημα του τελευταίου Νοσφεράτου είναι, τελικά, η εικόνα που παρουσιάζει ο Μπιλ Σκάρσγκαρντ στον ρόλο του Ορλόκ • μια φιγούρα γκροτέσκα που υποβαθμίζεται από την υποκριτική αδυναμία του ηθοποιού. Αν μάλιστα έχει κανείς εικόνα των όσων έχουν προηγηθεί, τον πρώτο διδάξαντα Μαξ Σρεκ στη βωβή ταινία του Μουρνάου ή ακόμα και τον Κλάους Κίνσκι στο ριμέικ του Βέρνερ Χέρτσογκ, παραγωγής 1977, τότε η αποκαρδίωση είναι σίγουρη.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr