Στο «Heretic», που έρχεται για να κλείσει μια πολύ παραγωγική χρονιά για το σινεμά τρόμου, δύο νεαρές Μορμόνες πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα διδάσκοντας τον Λόγο σε ανθρώπους που το ζήτησαν. Ένα από τα «ραντεβού» τους είναι με τον κύριο Ριντ –Reed, αλλά ηχητικά όπως read. Εκείνος αποδεικνύεται διαβασμένος, πεπεισμένος ότι μπορεί να τις διαβάσει και μάλλον επικίνδυνος. Η πίστη τους στην καλοσύνη του τις εμποδίζει να διαβάσουν με τη σειρά τους τα πολλαπλά red flags κι όταν πια συνειδητοποιούν την απειλή, είναι αργά.
Ποια απειλή, όμως; Το πρώτο, ωραίο κόλπο των Σκοτ Μπεκ και Μπράιαν Γουντς είναι ότι κρατούν την ακριβή φύση της απειλής απροσδιόριστη για ώρα και διατηρούν κι εμάς σε εγρήγορση, σε ένα εξαιρετικό πρώτο μέρος, όπου τα παναρίσματα του φακού σκανάρουν το δωμάτιο, αναζητώντας πρώτα την πηγή του κινδύνου κι έπειτα την έξοδο διαφυγής. Σε αυτό το τμήμα της ταινίας ο διάλογος πρωτοστατεί. Από τη σιωπή του σεναρίου του «Ένα Ήσυχος Μέρος», οι δυο δημιουργοί περνούν στο άλλο άκρο, με το σασπένς να προκύπτει κυρίως μέσω του (καλογραμμένου) διαλόγου και του Χιου Γκραντ. Σε μια ιδιοφυή περίπτωση casting αλλά και ερμηνευτικής προσέγγισης, ο Βρετανός ηθοποιός υποδύεται τον κύριο Ριντ με την ίδια ευγένεια, θετική διάθεση και χαλαρότητα με την οποία τον έχουμε συνηθίσει στις ρομαντικές κομεντί. Η πρόταση που βγαίνει από το στόμα του μπορεί να στάζει φαρμάκι και να εγκυμονεί κινδύνους, μα το χαμόγελο μένει ζεστό, οι τρόποι συμπίπτουν με αυτούς ενός «σωστού» τζέντλεμαν, ενώ οι διακυμάνσεις της φωνής και η κινησιολογία παραπέμπουν σε εγκάρδιο πλην μετρημένο ομιλητή TED-X.
Γιάννης Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinemagazine.gr