Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους κληρικούς για την ανάδειξη του νέου Πάπα της Ρώμης θα είναι ένας «κανονικός πόλεμος» όπως κάποια στιγμή ακούμε να λέγεται κατά την διάρκεια της τελευταίας ταινίας του Γερμανού σκηνοθέτη Εντουαρντ Μπέργκερ, γνωστού από την πρόσφατη, σπουδαία κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ «Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο».
Όπως επίσης κάποια στιγμή ακούγεται στην ταινία, η εκλογή του Πάπα, ως διαδικασία δεν μοιάζει να διαφέρει και τόσο από τον πόλεμο που λαμβάνει χώρα στην πολιτική για την ανάδειξη του αρχηγού ενός κράτους ή ακόμα ενός κόμματος σε οποιαδήποτε χώρα. Μπαλαντέρ σε όλα αυτά ο πρωτοπρεσβύτερος (πολύ καλός ο Ρέιφ Φάινς) που είναι και ο ίδιος (χωρίς να το θέλει) υποψήφιος και προσπαθεί να συντονίσει το …χάος όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμα κρατώντας τις ισορροπίες,
Χάος στην κυριολεξια. Το ότι εν προκειμένω η αρένα της «μάχης», είναι η Καθολική Εκκλησία που με την σειρά της κάποια σχέση θα πρέπει να έχει με την… θρησκεία (άρα με την πνευματικότητα) είναι ζήτημα εντελώς άνευ σημασίας. Πέρα από κάποιες εξαιρέσεις που το μόνο που κάνουν είναι να επιβεβαιώσουν τον κανόνα, καμία πνευματικότητα δεν θα βρεις ανάμεσα στην «ανθρωποφαγία» των αντίπαλων στρατοπέδων των υποψηφίων, την ώρα που οι ίδιοι οι ψηφοφόροι αλλάζουν γνώμη ανάλογα με την περίσταση.
Και αυτή βέβαια είναι η ουσία της ταινίας: με άλλοθι την θρησκεία γινόμαστε μάρτυρες σε ένα ρινγκ προσωπικών φιλοδοξιών, συμφερόντων, σκανδάλων όπως οι εξαγορές ψήφων, τα κτυπήματα κάτω από την μέση, η λασπολογία κ.ο.κ. Υπάρχουν στιγμές που το Βατικανό δεν διαφέρει από χώρο σύσκεψης… μεγαλομαφιόζων που στοχεύουν στην απόλυτη εξουσία (ανάμεσα στους ιερείς που διεκδικούν τον θρόνο, οι Τζον Λίθγκοου, Σέρτζιο Καστελίτο και Στάνλεϊ Τουτσι). Από μόνα τους βέβαια όλα αυτά είναι υπέρ αρκετά για να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σου στην θεατρικής δομής συναρπαστική τούτη ταινία που συχνά σου δίνει την εντύπωση θρίλερ μυστηρίου χωρίς πτώματα.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr