Μια αριστουργηματική ταινία, τόσο κινηματογραφικά όσο και σε περιεχόμενο
Η «Σύντομη Ιστορία μιας Οικογένειας», μια συμπαραγωγή μεταξύ Κίνας, Γαλλίας, Δανίας και Κατάρ, είναι μια σπάνια περίπτωση όπου οι ανατολικές επιρροές δεν μετατρέπουν μια ασιατική ταινία σε ευρωπαϊκή (ή πιο ευρωπαϊκή, αν προτιμάτε), αλλά αντίθετα, χρησιμοποιούνται για να ενισχύσουν ορισμένες από τις αισθητικές της, διατηρώντας ωστόσο την αρχική της «ουσία».
Ο Του Γουέι ζει την ζωή της ανώτερης μεσαίας τάξης με τον πατέρα του, βιολόγο κυττάρων, και τη μητέρα του, πρώην αεροσυνοδό, που τώρα έχει «περιοριστεί» σε ρόλο νοικοκυράς με ελάχιστο λόγο στο τι συμβαίνει στο σπίτι της. Ως «προϊόν» της Πολιτικής του Ενός Παιδιού, ο Γουέι προορίζεται να εκπληρώσει τις επιθυμίες των γονιών του, και ιδιαίτερα του πατέρα του για το τι σημαίνει επιτυχία, δεχόμενος συνεχή πίεση να σπουδάσει στο εξωτερικό και, αναμενόμενα, να μάθει αγγλικά. Εκείνος όμως, προτιμά να ασχοληθεί με την ξιφασκία, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του πατέρα του.
Μια μέρα στο σχολείο, ωστόσο, χτυπάει κατά λάθος με μια μπάλα μπάσκετ τον συμμαθητή του, Γιαν Σούο, την ώρα που εκείνος έκανε κάμψεις, με αποτέλεσμα να τραυματίσει το πόδι του. Για να απολογηθεί, τον καλεί σπίτι να παίξουν βιντεοπαιχνίδια και να μείνει για δείπνο. Ο νεοφερμένος, όμως, εντυπωσιάζει τους γονείς του Γουέι με τη συνολική του συμπεριφορά και την επιθυμία του να αριστεύσει στις σπουδές του, καθώς και το γεγονός ότι ανοίγεται για την αποθανούσα μητέρα του και τον αλκοολικό πατέρα του που τον κακοποιεί συχνά. Σταδιακά, αρχίζει να γίνεται μέλος της οικογένειας.
Η προσέγγιση του Τζιανζί Λιν είναι τόσο μοναδική όσο και ενδιαφέρουσα σε αρκετά επίπεδα, τόσο σε περιεχόμενο όσο και κινηματογραφικά. Το πιο ασυνήθιστο στοιχείο εδώ είναι ότι μια ταινία που θα μπορούσε εύκολα να γίνει θρίλερ/τρόμου από την αρχή, δεν ακολουθεί ακριβώς αυτό το μονοπάτι, ακόμα κι αν οι «ευκαιρίες» εμφανίζονται κατά διαστήματα. Σε αυτή την περίπτωση, και παρά την επιθυμία του Γιαν Σούο να μπει σε μια στοργική οικογένεια που είναι επίσης σε υψηλότερο οικονομικό επίπεδο από το δικό του, είναι οι γονείς αυτοί που φαίνεται να θέλουν να τον εντάξουν στη ζωή τους.
Και αυτό γίνεται σχετικά εύκολα, καθώς η μητέρα, που έχει ήδη υποστεί μια απώλεια που την καθιστά ευάλωτη σε έναν νεοφερμένο, τελικά βρίσκει κάποιον με τον οποίο μπορεί να μιλήσει και που δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για εκείνη. Το ίδιο ισχύει και για τον πατέρα, που βρίσκει κάποιον πρόθυμο να ακολουθήσει τα σχέδιά του για το μέλλον του γιου του, και να μιλήσει μαζί του για τα χόμπι του, και ιδιαίτερα την αγάπη του για την κλασική μουσική. Ακόμα και ο Γουέι δεν αντιδρά στην ένταξη του νεοφερμένου στην οικογένειά του, με τα δύο αγόρια να τα πηγαίνουν καλά από την αρχή.
Τέλος, ο Τζιανζί Λιν δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να διερευνήσει αν ο Γιαν Σούο είναι ένας χειριστικός ψεύτης, αλλά περισσότερο τους λόγους για τους οποίους μια κατάσταση σαν αυτή μπορεί να λάβει χώρα, καταλήγοντας ουσιαστικά σε σχόλια σχετικά με την έννοια της σύγχρονης κινεζικής, οικογένειας ανώτερης τάξης και την επίδραση που είχε η Πολιτική του Ενός Παιδιού σε αυτήν.
Εξίσου εντυπωσιακές είναι οι μικρές λεπτομέρειες του περιεχομένου, που διασταυρώνονται επίσης με την οπτικοακουστική πτυχή της ταινίας. Κανείς δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από το πώς η έρευνα του πατέρα για συγκεκριμένα κύτταρα αντικατοπτρίζει τη συμπεριφορά του νεοφερμένου, ή το πώς οι σκηνές με το τηλεσκόπιο υποδηλώνουν ότι η οικογένεια παρακολουθείται, είναι κάτω από τον φακό κάποιου.
Οι σκηνές με την ξιφασκία, που συχνά παρουσιάζονται σε αργή κίνηση, οι σκηνές με τις κερκίδες στον αγωνιστικό χώρο του σχολείου, εκείνη με τα φρούτα στο σούπερ μάρκετ και αυτές στο δάσος, τονίζουν το ίδιο πράγμα. Ότι η ταινία είναι προσεκτικά κατασκευασμένη και ότι η στατικότητα της κάμερας του DP Zhang Jiahao, όπως και η υπερβολικά στιλιστική, υπερβολικά καθαρή προσέγγιση στο οπτικό κομμάτι, υπαγορεύουν ουσιαστικά την ένταση και το μυστήριο που διαπερνούν την ταινία. Το ίδιο ισχύει και για τον περιστασιακά ονειρικό ήχο, που εμφανίζεται κυρίως στις σκηνές που διακόπτουν τη φόρμα της αφήγησης, και το μοντάζ του Per K. Kirkegaard, το οποίο οδηγεί σε έναν σχετικά αργό ρυθμό που επιτρέπει τόσο στην ιστορία όσο και στην προαναφερθείσα σχολαστικότητα να λάμψουν.
Οι ερμηνείες ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι. Η Γκουό Κέγιου ως μητέρα και ο Φενγκ Ζου ως πατέρας παίζουν τους ρόλους τους σχεδόν αποστασιοποιημένα, γεγονός που κάνει τις λίγες στιγμές που σπάνε την ηρεμία τους, ακόμα πιο επιδραστικές. Ο Μουράν Λιν ως Του Γουέι έχει έναν πιο προσγειωμένο ρόλο, ουσιαστικά παίζοντας τον κάπως επαναστατικό, κακομαθημένο έφηβο, αλλά είναι ο Σιλούν Σουν ως Γιαν Σούο που πραγματικά ξεχωρίζει. Δεν είναι μόνο η ήρεμη, σχεδόν ψυχοπαθής συμπεριφορά του, αλλά και η εξαιρετική χημεία που παρουσιάζει με κάθε ηθοποιό, που κάνουν την ερμηνεία του πραγματικά εκπληκτική.
Η «Σύντομη Ιστορία μιας Οικογένειας» είναι μια αριστουργηματική ταινία, τόσο κινηματογραφικά όσο και σε περιεχόμενο, και μια πραγματικά εντυπωσιακή πρώτη εμφάνιση ενός σκηνοθέτη που φαίνεται να διαθέτει τις ικανότητες ενός βετεράνου.
Παναγιώτης Κοτζαθανάσης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα asianmoviepulse.com