Η πορεία μιας τετραμελούς παρέας Ιταλών φίλων (τρεις άντρες και μια γυναίκα) από την δεκαετία του 1980 ως τι μέρες μας είναι το θέμα της ταινίας του γνωστού και από κοινωνικά δράματα γυρισμένα στην Αμερική Ιταλού σκηνοθέτη (ανάμεσά τους το «Κυνήγι της ευτυχίας» με τον Γουίλ Σμιθ και τον γιό του Τζέιντεν). Ωστόσο, η ίδια η ανάπλαση (και κινηματογράφηση) της εκάστοτε εποχής, φαίνεται να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας και όχι τόσο οι ήρωές της, των οποίων οι ιστορίες δεν έχουν να πουν κάτι το ξεχωριστό, είτε μεμονωμένα, είτε ως σύνολο.

The Best Years4

Σε πολλά σημεία μάλιστα γίνονται βαρετές, τετριμμένες και προβλέψιμες, ιδίως το κομμάτι της ερωτικής απιστίας ανάμεσα στην κοπέλα (Μικαέλα Ραμαζότι) που παρατάει τον αγαπημένο της (Κιμ Ρόσι Στιούαρτ) και τα φτιάχνει με τον καλύτερό του φίλο (Πιερφρανσέσκο Φαβίνο). Το «μήνυμα» της σημασίας της ειλικρινούς φιλίας που θέλει να περάσει η ταινία είναι προφανές αλλά έχουμε δει την ανακρυστάλλωση του με πολύ καλύτερο τρόπο και σε πολύ καλύτερες ταινίες (όπως π.χ. η «Μεγάλη ανατριχίλα») στις οποίες η «Ανθή της νιότης» δεν έχει να προσθέσει πολλά.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr