Υπάρχουν ταινίες των οποίων η ιστορικότητα ξεπερνά ως ένα σημείο την ίδια την κριτική αποτίμησή τους. Ένα από αυτά είναι και το ντοκιμαντέρ των Ίλια Κοπάλι και Λέονιντ Βαρλάμοβ, το οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 1942. Σε μια σπάνια στιγμή συνάντησης ΗΠΑ κι ΕΣΣΔ, καταμεσής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η αμερικανική ακαδημία βράβευσε ένα φιλμ που αποκάλυπτε τις σκληρές μάχες που μαίνονταν στα σοβιετικά εδάφη και οι οποίες ήταν μεταξύ των πρώτων που απώθησαν τους ναζί.

mosha

Πολεμικά εμβατήρια, γλαφυρές εικόνες από το μέτωπο, μάχες με άρματα αλλά και σώμα με σώμα, πολιτικές ομιλίες και συγκεντρώσεις συνθέτουν μια πλήρη εικόνα του τι συνέβη μεταξύ Οκτωβρίου 1941 και Ιανουαρίου 1942, όταν ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης αντεπιτέθηκε. Ο προπαγανδιστικός τόνος της ταινίας είναι αδύνατο να λείψει, όμως ως ντοκουμέντο το φιλμ αψηφά τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama