Ο Σαμ Μέντες μόλις έλαβε Χρυσή Σφαίρα καλύτερης σκηνοθεσίας, ενώ η ταινία βραβεύτηκε ως η καλύτερη δραματική ταινία του 2019. Και δεν είναι μόνο αυτές οι διακρίσεις που έκαναν την ταινία να κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων μας από τις αρχές του προηγούμενου κιόλας μήνα. Μεγάλος νικητής στα βραβεία ενώσεων κριτικών του κινηματογράφου αναδείχθηκε ο διευθυντής φωτογραφίας της, Ρότζερ Ντίκινς, ο οποίος οδεύει ακάθεκτος προς τα Bafta και τα Όσκαρ.

1917 2

Στην περίπτωση του «1917» τα βραβεία στέκουν μικρά και λίγα μπροστά στο επικό του ανάστημα. Ο Μέντες δημιούργησε μια ταινία αρκετά προσωπική, καθώς το σενάριο βασίζεται στις ιστορίες που του αφηγήθηκε ο παππούς του, Άλφρεντ Μέντες, στρατιώτης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εστιάζοντας στους νεαρούς Γουίλιαμ και Τομ, η πλοκή δοξάζει την ανθρώπινη δύναμη και την αξία των ενεργειών όχι των πολλών, αλλά όσων αγωνίζονται για το ακατόρθωτο, κοιτάζοντας τον θάνατο στα μάτια. Ναι, ο πόλεμος είναι η καταστροφική μανία των λαών να γκρεμίζουν όλα όσα έχτισαν και να τα ξαναχτίζουν πάνω στο αίμα χιλιάδων νεκρών που θα αναπαυθούν μακριά από την πατρίδα τους. Τα ονόματά τους δεν γράφονται στις σελίδες της ιστορίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν ποτέ στα χαρακώματα, χαμογελαστοί και έτοιμοι για μάχη. Την προσφορά των ανώνυμων στρατιωτών τιμά ο Μέντες, μέσω των ηρώων που έσπευσαν να σώσουν χίλιες εξακόσιες ψυχές.

Το επικίνδυνο ταξίδι τους προς τη σωτηρία ενός ολόκληρου τάγματος, καταγράφεται με την κάμερα σε συνεχή κίνηση, δίνοντας την εντύπωση ενός δίωρου συναρπαστικού μονοπλάνου. Από την αρχή η ταινία δείχνει πως θα είναι κάτι το ξεχωριστό. Ξεκινώντας από το γαλήνιο, έως και ειρηνικό, πλάνο των πρωταγωνιστών σε ανάπαυση, η κάμερα κινείται προς τα πίσω κινηματογραφώντας τη συζήτησή τους καθώς προχωρούν, ενώ δεξιά και αριστερά αποκαλύπτονται οι συνθήκες του πολέμου, μέχρι η κάμερα να καταλήξει στο ολοένα και πιο στενό χαράκωμα. Μέσα σε αυτή τη θάλασσα ανθρώπων, η κάμερα βρίσκει χώρο και ελίσσεται, περιστρέφεται, τοποθετεί κάδρα μέσα σε κάδρα. Ο Ντίκινς συνεργάστηκε άψογα με τον Μέντες και όλα αυτά είναι ανεπαίσθητα στο μάτι του θεατή. Εκτός, όμως, από την κάμερα ο Ντίκινς γητεύει για πολλοστή φορά το φως, τις σκιές και τη φωτιά. Ειδικά η βραδινή σεκάνς στην πόλη Εκούστ-Σεν- Μεν με τα φώτα των εχθρικών αεροπλάνων να στοχεύουν τη γη και τις ανάμενες φωτιές των Γερμανών, είναι ένα παιχνίδι σκιών που παρόμοιό του δεν έχουμε δει. Το ταλέντο είναι η μόνη ελπίδα του κινηματογράφου και ευτυχώς το «1917» έχει πετύχει διάνα σε κάθε πτυχή της παραγωγής του. Μην το χάσετε!

Δέσποινα Τριανταφυλλίδου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα eleftheria.gr