Η καταξιωμένη τραγουδίστρια Φωτεινή (Ρένα Μόρφη) αναπολεί την περίοδο των 90s, τότε που άσημη ακόμα βρίσκεται στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρό της. Ο Βλάσης Χρηστάκης (Στέλιος Μάινας), φίλος του πατέρα της και μουσικοσυνθέτης, την παίρνει υπό την προστασία του και την κάνει πρώτο όνομα. Η γνωριμία της, όμως, με τον τραγουδιστή Νίκο Κόκκινο (Γιάννης Στάνκογλου), αλλάζει τη ζωή της και οι ισορροπίες με τον Βλάσση ανατρέπονται.

Έχω γράψει και παλαιότερα πως δύσκολα γίνονται ελληνικές ταινίες σήμερα. Μεταξύ όσων τελικά κινηματογραφούνται υπάρχουν εκείνες που μπορούν να καυχηθούν για την αρτιότητά τους και παραγωγές που αφηγούνται σενάρια του «ποδαριού» με ανούσιες και παιδαριώδεις ιστορίες που, παραδόξως, γεμίζουν τις αίθουσες. Ωστόσο, μέσα στο σωρό ξεχωρίζουν και καλές προσπάθειες, οι οποίες διαθέτουν και μελανά σημεία.

11

Μια ταινία καλών προθέσεων και καλής προσπάθειας είναι και η «Φαντασία» του Αλέξη Καρδαρά. Τα ασφυκτικά γεμάτα μπουζούκια της  δεκαετίας του ’90 είναι μια εικόνα, όχι κατά ανάγκη κακή, της χώρας μας. Άλλωστε το λαϊκό τραγούδι, όπου και αν ακούγεται και σε κάθε του μορφή, είναι ένα κομμάτι του μουσικού μας πολιτισμού. Χιλιάδες γύψινα πιάτα, ανθοδέσμες, γαρύφαλλα βγαλμένα από στεφάνια κηδειών, πέφτουν στα πόδια των τραγουδιστών κάθε νύχτα σε ένα «προσκύνημα» της πίστας που οι κυβερνητικές απαγορεύσεις δεν έχουν τη δύναμη να κλονίσουν. Ο μικρόκοσμος των μπουζουκιών, των εργαζομένων και της ανάδειξης νέων ταλέντων είναι σκηνοθετικά, σκηνογραφικά και ενδυματολογικά ρεαλιστικά δοσμένος, σαν να παρακολουθείς μια βραδιά του τότε. Ο ήχος είναι πεντακάθαρος και αψεγάδιαστος και τα τραγούδια, ειδικά ο «Γυρισμός» σε μουσική Μίνωα Μάτσα και στίχους του Αλέξη Καρδαρά και της Σοφίας Καψούρου, αναδεικνύονται με την υπέροχη φωνή της Ρένας Μόρφη. Καλλιτεχνική και μελετημένη είναι η διεύθυνση φωτογραφίας του Σίμου Σαρκετζή, «μιλώντας» για την εποχή και το ατμοσφαιρικό περιβάλλον της.

11

Και έρχομαι στο μελανό σημείο της ταινίας που είναι το σενάριο. Μου έλειψαν στο δεύτερο μέρος της οι σκηνές ανόδου στη φήμη της Φωτεινής. Το φλας μπακ της στην καριέρα και τη ζωή της είναι αρκετά μετέωρο στο πρώτο εικοσάλεπτο. Όταν η σχέση της με τον Νίκο μπαίνει περισσότερο στην ταινία, βελτιώνονται τα πράγματα σεναριακά, αλλά και πάλι ο θεατής είναι ένα βήμα μπροστά από το κείμενο. Αν έχει εξασκηθεί αρκετά βλέποντας ταινίες και σαπουνόπερες θα μαρτυρήσει από νωρίς τι θα κάνει ο Νίκος στο καμαρίνι της Φωτεινής μια παραμονή Πρωτοχρονιάς  ή τι θα βγει στη φόρα στο τέλος.

Η «Φαντασία» είχε ανάγκη από περισσότερη φαντασία, αλλά ως φόρος τιμής στα χρυσά μαγαζιά της διασκέδασης αξίζει μια ματιά.

 

Δέσποινα Τριανταφυλλίδου